poniedziałek, 16 lutego 2015

Big Eyes / Wielkie oczy (2014) - Tim Burton




Big Eyes, czyli znikoma zawartość Burtona w Burtonie, która tylko na dobre samej produkcji wychodzi. Scenografia i kilka charakterystycznych tricków czy odjazdów made in Burton wplecionych, wizualnie łapa „rozczochranego” widoczna, jednako w takiej ograniczonej dawce. To akurat bardziej klasyczne  kino, takie unikające szarży na wzór jeźdźca bez głowy, czy chlastającego brzytwą. Wreszcie zamiast przyciągać uwagę jedynie wyszukanymi stylizacjami Burton także treścią zaciekawia. Opowiada autentyczną historię i robi to z lekkością i dobrym smakiem. Nie popada w egzaltację czy z dramatycznych zdarzeń nie tworzy pretensjonalnej szkółki niedzielnej. Z wyczuciem odsłania psychologię postaci, prezentuje artystyczną subtelną duszę w kontrze do egoistycznej, maluczkiej kłamliwej osobowości - takiego "geniusza promocji i sprzedaży". Poddaje analizie role sztuki w pop kulturalnej rzeczywistości, zachęca do stawiania granicy pomiędzy masowym, bo powielanym bezrefleksyjnie kiczem, a prawdziwą sztuką pozbawioną banału. Gdzieś między wierszami daje też odpowiedź, czy świadomie autokrytycznie sugeruje, po której stronie jego twórczość może by stawiana. Styl jaki w kinie praktykuje to nic innego jak te twarze malowane przez Margaret Keane, każda kolejna osadzona w formie bliźniaczej poprzedniczce, taka niby seryjna produkcja. To jakby samokrytyka składana, chociaż to tylko i wyłącznie moje luźne spostrzeżenie, być może zupełnie nietrafna teza. ;) Wiem też, że bez Adams, Waltza i całego świetnego drugiego planu takiego fajnego efektu by nie było. Ta produkcja równie wiele zawdzięcza sprawnie opowiedzianej historii jak i wybornemu aktorskiemu rzemiosłu. Amy Adams kolejny poziom na swojej artystycznej ścieżce zaliczyła, pracując na opinię nowej Meryl Streep, a Christopher Waltz swój specyficzny intensywny styl z powodzeniem osadził w kolejnej konwencji. Podsumowując, bardzo mnie cieszy, że reżyser, który już od wielu lat zatracał się w efektownej, aczkolwiek bez większej wartości intelektualnej formule, takim klasycznym przeroście formy nad treścią udowadnia, że nie tylko samą odjechania wyobraźnią może uwagę przyciągać. Wielkie oczy bardziej stawiają na przekaz, a wizualna uroda jest podrzędna wobec treści. Większy udział konwencjonalnego kina, pozbawionego trzech ton makijażu i fantazyjnych osobliwości bez opamiętania wciskanych to swoiste antidotum na staczanie się w niebyt za pośrednictwem festynowej i odtwórczej metody. Życzę sobie teraz, aby częściej wyobraźnia Tima Burtona w urokliwej plastycznej oprawie wspierała ciekawe, dojrzałe historie niżby jedynie sama w sobie była istotą jego filmów/obrazów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Drukuj