środa, 30 października 2013

The Answer - New Horizon (2013)




Tytuł jak i okładka zanim jeszcze pierwszych efektów najnowszej studyjnej roboty tych Irlandczyków dane było mi zakosztować, podpowiadały skręt w progresywne rejony. Jakoś sobie tych pretensjonalnych wywijasów podobnych Dream Theater w muzycznej propozycji The Answer wyobrazić nie potrafiłem. I na szczęście ci goście też nie popadli w samouwielbienie i pod wpływem megalomani wynikającej ze wzrastającej popularności do wniosku nie doszli, że teraz do nadętych pseudowizjonerów będą aspirować. Pomimo pozorów niewiele się w ich rześkiej rockowej stylistyce zmieniło. Po bardziej "stadionowym" w znaczeniu przebojowości Revival, w pierwszych kontakcie monolityczna bryła nowego krążka poczucie zagubienia w zbitej formule mi przyniosła. Kłopot miałem by kompozycje z osobna czymś wyjątkowych co pozwalałoby je odróżnić, do siebie mnie przekonały. Jednak już po kilku odsłuchach zdecydowanie wrażenie odmienne odniosłem. Każdy kawałek ma w sobie nośny motyw, wyróżniający go spośród całości. Trzeba tylko by New Horizon w głowie się zakorzeniło i odpowiednio systematycznie pielęgnowane efekt spektakularny przyniosło. Bez zbędnej filozofii, napuszonej aury The Answer przynosi kawał kapitalnego rocka, fundamentem którego szlachetna pożywka w postaci ikon gatunku, od nieokiełznanych Led Zeppelin, galopujących Thin Lizzy poprzez funkujących w pewnym okresie swojej kariery Aerosmith - po czystą moc surowego, bezpośredniego hard rockowego riffu. Nie ma się co oszukiwać czego po albumach ekipy wokalnego stróża klasyki w postaci Cormaca Neesona oczekuje. Świetnej zabawy przy porywających zwartych kawałkach, energii sączącej się z głośników, czasem odrobiny tradycyjnej melancholii wylewającej się ze świetnie skrojonych ballad no i może jeszcze drobnych jedynie kosmetycznych udoskonaleń tej formuły. Czego sobie życzyłem to dostałem i szanuje niezmiernie tą moją złota rybkę z wysp. Mam nadzieję, że nie ograniczy ona mnie jedynie do trzech życzeń - czwarty ich album w karierze i mityczny limit już wyczerpałem.

poniedziałek, 28 października 2013

Blindead - Absence (2013)




Wolta stylistyczna! To hasło przewija się wokół Absence od momentu gdy premierowe dźwięki internet obiegać zaczęły, odstraszając pewnie jedynie niewielu fanów grupy, którzy może we własnej naiwności zakładali, iż droga jaką Blindead podąża do takiego punktu ich nie zaprowadzi. Faktem bezspornym, że zmieniła się muzyka proponowana przez tą załogę i gdyby jedynie po pozorach sądzić można by tu rewolucji się dopatrzyć. Myślę jednak, iż bardziej spokojna, stonowana warstwa dźwiękowa z której uleciał ciężar, pozbawiona niemal zupełnie agresywnej warstwy wokalnej nie może świadczyć o radykalnej gatunkowej odmienności Absence w stosunku do Affliction. Pomimo zmiany środków efekt uzyskany niewiele klimatem różni się od poprzedniego kapitalnego dzieła, tu zaduma i melancholia w pulsującej dynamice nadal rządzi. Może powód takiego mojego odczucia zawarty podobnie jak w przypadku albumu sprzed trzech lat w specyficznym korzystaniu z melodii, a precyzując posługiwaniu się przez cały album pewnym kluczowym motywem - takim co spaja melodycznie koncepcje krążka. Efekt tym zabiegiem nadany wiąże intrygujący, bogaty koncept liryczny specyficzną aurą - nadaje całości szlif zwięzłej, monolitycznej konstrukcji. Kompozycje zmierzają precyzyjnie obranym stałym kursem do celu jakim w odczuciu moim finał a7bsence - emocjonujący z napięciem przeszywającym na wskroś. Po drodze nurt jakim nuty prowadzone pełen zaułków w labiryncie subtelnie skrywanym pod powierzchnią fasady. Tu obfitość smaczków zawarta czy to w formie tajemniczych odgłosów, frapującej elektroniki, jazgotliwych dętych dysonansów, a nawet smyczkowych detali oczarowuje słuchacza (mnie z pewnością). Żaden z powyższych chwytów urozmaicających wybornie fakturę utworów nie jest zastosowany przypadkowo, każde takie działanie usprawiedliwione, a dzięki doskonałemu wyczuciu materii idealnie, płynnie aranżacyjnie wpisujące się w charakter utworu. Pisałem ongiś przy okazji Affliction, że w kategorii albumów co za serducho skutecznie chwycić potrafią, równać się on jedynie może ostatnim dziełom Anathemy. Miałem ja intuicje, która wyraźnie ścieżkę jaką Blindead obrało podświadomie mi podpowiadała. Wtedy to jeszcze ramy konwencji bardzo odległe pomiędzy tymi wybitnymi formacjami były. W przypadku wszelako Absence ta przestrzeń ich oddzielająca zdecydowanie uległa skurczeniu, zbliżając ich ku mojej radości do siebie. I tak próbując wyczytać z tego co między wierszami na tym pięknym albumie zawarte wrażenie odnoszę, że trakt jakim obecnie się poruszają bezsprzecznie ku rozwiązaniom jakie obecnie wyspiarze kultywują ich zaprowadzi. A może się mylę i racje przyznać będę musiał tym co wpływów Katatonii bardziej się w tych dźwiękach dopatrują. Kpem totalnym byłbym gdybym sznytu ekipy Andersa Nyströma także w nieobecności nie wychwycił, zakładam jednak, a więcej nawet pewny jestem, że to rewelacyjne dziecko Havocka dużo większe ambicje niż naśladowanie powyższych formacji ma w planach. Dotychczasowy rozwój i studyjne efekty ich pracy dobitnie o tym świadczą. Wspaniała robota i prawdziwy powód do narodowej dumy to dla mnie!

niedziela, 27 października 2013

The Call / Połączenie (2013) - Brad Anderson




Zmuszę się i drukne słów kilka mimo, że nie ma zbytnio czym się tu jarać! Niczym szczególnym nie porywa ta najnowsza produkcja Brada Andersona, człowieka co tak kapitalnego Mechanika z Christianem Bale'm w 2004 roku zaproponował. I tu poczucie rozczarowania akurat większe natężenie przybiera bo od tego reżysera sporo zdecydowanie oczekuje. Fakt – trzyma ten amerykański szablon nawet w napięciu, pobudza, a w kilku fragmentach wręcz wyrywa z fotela ;) dobra, dobra pewnie by jego twórcy tego chcieli. ;) Prawda jednak okrutna taka, że oprócz wykorzystania typowego schematu nie proponuje nic odkrywczego. Solidny on, a może nadużyciem w stosunku do niego to określenie – taki thriller niestety jakich za oceanem setki przynajmniej powstają. Trudno żebym się podniecał czymś co na wiele sposobów, w różnych wariacjach już widziałem. Nie muszę i nie mam ochoty więcej w tej sytuacji już dodawać. 

P.S. Tekst powyższy napisany bezpośrednio po seansie o wymowie mimo wszystko neutralnej. Po kilku dniach od konsumpcji jednak odbija mi się tym czymś nieprzyjemnie. Może lepiej gdyby był nijaki zamiast w konfrontacji z pozostawionym na pulpicie plikiem z jego okładką mdłości mnie dopadały. To niezwykłe, że spoglądająca z niej atrakcyjna Halle Berry zamiast wzbudzać miłe wrażenia, jedynie  skojarzenia budzi z niesmaczną hybrydą brutalności i naiwności. Nie wierzę z jaką łatwością do tej pory szanowany przeze mnie twórca podciął gałąź na której siedział. Trach, jeb i pytanie czy będzie mi się chciało jeszcze jakąś kolejną jego odsłonę po tym, nie boje się jednak użyć twardego słowa gniocie oglądać. To chyba pierwszy raz kiedy produkcja jak się w mojej głowie uleżała to na jakości w ogólnym rozrachunku traci. Oklaski dla Pana Andersona za przetarcie nowego szlaku. Brawa dla pioniera. :(

piątek, 25 października 2013

Jesteś Bogiem (2012) - Leszek Dawid




Pisząc te słowa w tle leci Rage Against the Machine i wiem, że gatunkowe lata świetlne dzielą ekipę z Górnego Śląska od tych Amerykanów ale chciałem by choć po części poczuć ten rytmiczny feeling, a bez wątpienia twórczości podobnej Paktofonice nie łapie, stąd ten wybieg. Dodatkowo z pełną premedytacją zapoznałem się z obrazem Leszka Dawida dopiero po jakimś czasie od głośnej premiery, kiedy już ciśnienie promocyjne spadło, a hajp wśród latorośli mniejszy. Do rzeczy zatem! Kwestia pierwsza, czyli techniczne i artystyczne walory filmu, a tu pomimo ogólnie pozytywnego bez wątpienia wrażenia uczucie niewielkiego niedosytu się budzi. Fakt od strony montażu i zdjęć jest poprawnie - akcja płynie leniwie, monotonnie przesuwają się obrazy łącząc zwyczajne realistyczne kadry blokowiska końca lat dziewięćdziesiątych z intrygującymi próbami undergroundowej artystycznej wizji twórczej bohemy. Jednak jak na obraz gdzie pasja muzyczna bohaterów priorytetowa, więcej oczekiwałem kreatywnych nieszablonowych odjazdów. Plusem zdecydowanym gra aktorska, naturalna bez drażniącej sztucznej maniery czy na siłę pozowania na luzaków - brawa dla Marcina Kowalczyka, Tomka Schuchardta i będącego obecnie w blasku fleszy za sprawą Chce się żyć Dawida Ogrodnika, jak i fachowej ekipy z drugiego planu. Teraz do sedna jak sobie myślę czyli treści i przesłania jakie z Jesteś Bogiem ma zapewne wypływać. I jak tu nie zgadzać się z przekonaniem, że to życie pisze najbardziej fascynujące, dramatyczne scenariusze. Może w nich mało spektakularnym zwrotów akcji, które specjaliści jak trzeba sprytnie w konspekt wkleją, jakkolwiek dla większości zjadaczy tłustego, bezwartościowego kinowego fast foodu to bez znaczenia, liczy się show, efekt finalny. Tutaj akurat jak w szlachetnym kinie, wartość z codzienności, szarej zwykłej rzeczywistości, z którą bohaterowie się zmagają wynika. Zamiaru nie mam bawić się w krytyka hip hopowej sceny bo wibracji jaka z tej sceny płynie odczuć nie potrafię, klimatu jakim się te typy nakręcały nie trybie. Rozumiem i widzę jednak wyraźnie, że była w tym ogromna pasja i zaangażowanie, a takie cechy szanuje bezgranicznie bez względu z jaką formą sztuki są związane. Dodatkowo historia Magika ma wymiar uniwersalny - młodość, dojrzewanie, zagubienie, brak pokory, pewność siebie kamuflująca potrzebę akceptacji i pasja, która może równie skutecznie utrzymać z dala od samodestrukcji jak i do niej przybliżać. Nieistotne czy będzie to Magik lub inna postać ze świata przykładowo muzycznego, historia ta symptomatyczne kwestie poruszająca. Wrażliwy człowiek w dzisiejszym świecie często równa się byt stracony, wystarczy zbieg okoliczności i pozamiatane! Niedojrzały osobnik, nieprzygotowany do dorosłego życia, o wątłej konstrukcji psychicznej pada pod natłokiem zwykłych spraw, takich z którymi miliony innych walczą skutecznie, radząc sobie różnymi technikami i sposobami. Śmierć jak by to banalnie nie zabrzmiało nie jest wyjściem, żyjemy i życie czujemy w pełnej krasie dopiero gdy walkę z przeciwnościami zwycięską stoczymy. Szczęście to uczucie, które najintensywniejsze w kontraście do trudności, wtedy to w powszednich rzeczach widzimy paliwo nas napędzające, dające energie i przynoszące uczucie satysfakcji - to kwestia oczywista, kwestia perspektywy. Nie będę jednako podejmował się próby jakiejkolwiek analizy przyczynowej przedstawionych w obrazie Leszka Dawida działań. Targnięcie się na własne życie jak sobie wyobrażam skomplikowaną etiologią spowodowane być powinno. Sięgające głęboko wstecz, a wiedza ta bezpośrednio tutaj nie ukazana, a czytanie między wierszami obarczone ryzykiem subiektywnego spostrzegania. Nie mam prawa się tu wymądrzać, a pokora wobec takich zjawisk karze mi wpierw zamilczeć niż morały prawić. Czuje jedynie, że niestety zbyt drobne obiektywnie problemy ludzi do ostatecznych rozwiązań pchają, depresje i inne zaburzenia może dla mnie nie do końca zrozumiałe, a refleksja moja kontrowersyjna, mam niemniej silne przekonanie, że ich rolę w perspektywie kilkudziesięciu ostatnich lat się przecenia, a samą istotę demonizuje. Pomoc zawsze ważna, jednak często zamiast  motywacji, człowieka słabego jeszcze mocniej w użalanie się nad sobą na książkowych terapiach wbija. Zamiast popchnąć do działania, uzależnionego od głasków bidoka się kształtuje - Rabbit Hole z Nicole Kidman jakiś czas temu tu na łamach opisany kapitalnym przykładem. Wyczucia i intuicji tu potrzeba, a nie wyłącznie przemądrzałej, często jedynie lanserskiej lektury! Ale to tak na marginesie, bo pewnie bezpośrednio niewiele to ma wspólnego z obejrzaną historią. Problem wszak był, tragedia się zdarzyła. Stop! Bo zaczynam w zbytnie filozofowanie odjeżdżać.

P.S. Jeszcze jedna refleksja spokoju mi nie daje. Obawiam się, że przytłaczająca większość wyrostków nakręconych z powodów oczywistych na tą produkcję zupełnie jej przesłania nie ogarnie lub co gorsza zrozumie je zbyt pochopnie. Z całym szacunkiem dla nich to nie pozycja dla smarkaczy. I nie mam tu na myśli jedynie granicy wieku!

wtorek, 22 października 2013

Sepultura - Arise (1991)




Poszli Brazylijczycy za ciosem, kontrakt z molochem w branży metalowej jakim Roadrunner Records się stawał, stopniowo wypełniając. Drugi krążek dla wytwórni Monte Connera bezsprzecznie udowadnia, że w miejscu stać nie zamierzali, odcinając kupony od względnie już sporej popularności. Łącząc charakterystyczne dominujące riffy i gwałtowną galopadę napędzaną siłą uderzeń Iggora Cavalery z masywnym groovem miażdżącego ciężaru efekt żywiołu skutecznie uzyskali. Arise to z perspektywy czasu jednocześnie idealne rozwinięcie pomysłów z Beneath the Remains i trwały fundament dla kolejnego etapu ewolucji jaki na Chaos A.D. zaliczyli. Nie ma co jednak „rżnąć głupa”, że po Arise, a precyzyjnie ujmując po Chaos A.D. nadal jedynie z brawurowym thrash deathem mogli być identyfikowani. To już zupełnie inne gatunkowe ramy ich wkręciły, a jedynym prócz doskonałego firmowego wokalu Maxa wspólnym mianownikiem był klimat tak różny od tego co ówcześnie im podobne formacje z Europy czy Stanów Zjednoczonych robiły. Choć dzisiaj thrash nie porywa mnie tak intensywnie jak to drzewiej bywało, trójka i czwórka z dyskografii grobowca obok kilku klasycznych albumów Slayera, Testamentu, Pantery czy  z rzadka intrygujących współczesnych nowalijek, stanowi wyjątek od tej reguły. Pełna wzlotów i upadków kariera ekscentrycznego Maxa wciąż funkcjonuje w centrum mojego zainteresowania. Nie istotne czy to w formie Cavalera Conspiracy czy Soulfly – zawsze, a szczególnie w ostatnich latach znajduje w tym co gość ten komponuje cechy silnie z riffową zawieruchą z tych legendarnych krążków kojarzone. Ale o tym to w detalach już kiedyś przy okazji współczesnych prac ekscentrycznego Maxa pisałem i pewnie jeszcze kilkukrotnie mi się to zrobić zdarzy. Wszak równie płodnego typa w kwestii studyjnej jak on ze świecą szukać! Szkoda jedynie, iż wraz z ilością, czasem jakość w parze iść nie chce o czym tegoroczny Savages dobitnie mi przypomniał.

P.S. Tak wiem z ostatnich dwóch postów jasno wynika, że dla mnie Sepa skończyła się na Roots. Nic tego już w stanie nie jest zmienić póki za mikrofonem kolos z tym drażniącym niestrawnym dla mnie rykiem nadal tkwił będzie!

poniedziałek, 21 października 2013

Sepultura - Beneath the Remains (1989)




Będzie o ikonie bo w sidła autobigrafii Massimiliano Cavalery wpadłem co echem ostatnio w statystyce odsłuchów klasycznych pozycji z katalogu Sepy się odbiło. Co tu dużo filozofować Schizophrenia wyważyła im drzwi do światowej metalowej pierwszej ligi, natomiast Beneath the Remains dał kopa, napęd na kolejne siedem owocnych lat w ich karierze. Był początkiem profesjonalnego progresu zakończonego z hukiem legendarnym Roots. Od pierwszych dźwięków wkręcany jestem w rodzaj furii na której składnikami wyborna intensywna  perkusyjna nawałnica wraz z gitarowym jazgotem w kapitalnej motorycznej oprawie. Na pełnych obrotach do przodu, przez cały album, bez łapania drugiego oddechu, chwili na nabranie powietrza - tylko szalona galopada na rozjuszonym byku. Odniosę się w tym miejscu do mitu jaki wokół wczesnych lat Sepultury został wykreowany. Często z łatwością były one z kopiowaniem przede wszystkim jaśnie nam panującego Slayera ;) utożsamiane. Moim skromnym zdaniem stawianie takiej tezy krzywdzące dla Brazylijczyków jest ze względu na zupełnie inną aurę kawałków jakie spod ich łap wychodziły. Tam temperament południowo amerykański dominuje, taki co energetyczny potencjał zdecydowanie zwiększa. A, że riffów struktura podobna - może odrobinę, bo to nie tajemnica czego wtedy ci panowie słuchali, więcej jednako melodii w ich autorskim łomocie. Zatem stawianie tez powyższych w moim przekonaniu bezzasadne szczególnie z perspektywy dalszych losów czy albumów jakie Sepa wydała. Dziś chyba szybki rozwój jaki notowali budując jednoznacznie nie tylko własną oryginalną tożsamość ale i zręby dla nowego gatunku w mocnym graniu nie pozwala na nazywanie ich epigonami. Szacunek jest im zatem należny za tworzenie ówcześnie autorskiego sznytu, a precyzyjniej ujmując fundamentu dla dalszego progresu, który już za dwa lata miał kolejną płytą jeszcze dosadniej podziw i entuzjazm wśród metalowej hordy wzbudzić. O tym jednak przy okazji kolejnego wpisu w temacie Sepultury. :)

sobota, 19 października 2013

Pearl Jam - Lightning Bolt (2013)




Pearl Jam od dwudziestu lat jest w przekonaniu moim specjalistą od rozczarowań. Żadna od V.S. płytka nie była w stanie dorównać dwóm pierwszym albumom. I jak od lat to czynie, miałem jeszcze nadzieję, że tym razem opakowany w prostą jednako wysmakowaną oprawę graficzną Lightning Bolt przełamie tą smutną tendencję. I przyszedł dzień konfrontacji z najnowszym longiem ekipy pięknogłosego Eddie’go Veddera. Bogatszy we wcześniejszą lekturę aktywnego już od jakiegoś czasu w sieci singla Mind Your Manners, który nota bene swoją dynamiką narobił mi sporego apetytu oczekiwałem krążka przełomowego, przerywającego nijakość jaką od lat serwują. I niech mi moja zwichrowana dusza świadkiem będzie, że pragnąłem ja by ten nowy long oczarował mnie – pochłonął bez reszty. Tyle w kwestii życzeniowej, czas przejść do racjonalnej, rzeczowej analizy. A ta w krótkich słowach finalnie mogłaby być zawarta. Pearl Jam po raz kolejny niestety moim oczekiwaniom nie sprostał. Nagrał album co startuje z poziomu wysokiego bo Gateway, Mind Your Manners i My Father’s Son radę z pewnością jeszcze dają, jednak balladowy Sirens zbytnio w ckliwą nutę uderzając przerywa ten energiczny ciąg na bramkę. Proszę bym źle odebrany nie został, to fachowa kompozycja, jednak zbytnio schematyczna przez co na dłuższą metę wieje z niej miałkość i nuda. Przyzwoite, a nawet fragmentami intrygujące wrażenie robią Infallible i Pendulum, jednak po nich zjazd w nijakość następuje. Nie porywają mnie nawet dwie subtelnie kołyszące kompozycje zamykające album, a może brak mi odwagi by przyznać, iż ulegam ja ich wrażliwej, pięknej aurze? Wyraźnie nawiązują one do autorskiej Veddera ścieżki dźwiękowej do doskonałego dzieła Seana Penna, Into  the Wild. I z pewnością tam odnalazłyby się znakomicie, szczególnie Future Days, kawałek który w towarzystwie wyśmienitych Hard Sun i Society wyglądałby kapitalnie, lśniłby wraz z nimi niczym diament. Tutaj wszelako powoduje, że Lightning Bolt przysiada, a ja czego innego się spodziewałem i pewnie tajemnica takiej, a nie innej oceny najnowszej produkcji znamienitych synów Seattle w tym zawarta. Liczyłem na rockową werwę wyczuwalną nawet w tych spokojniejszych, balladowych fragmentach, taki żar jak w kultowych Black, Jeremy czy Garden. Otrzymałem natomiast jedynie w równych proporcjach zbitek kawałków dynamicznych plus takich mocno tajemniczych z nutą eksperymentu oraz kilka co żywcem niemal wyjęte z debiutanckiej solowej Vedder’a produkcji. Niemniej jednak Lightning Bolt to w przekonaniu moim najlepszy krążek Pearl Jam od bardzo długiego czasu i gdyby może nie świetne ostatnie albumy Soundgarden i Alice in Chains propozycja ta zrobiłaby na mnie większe wrażenie, a detaliczna chłodna analiza w odbiorze płyty znacznie mniejsze znaczenie odgrywała. Konkurencja akurat na tyle wysoko poprzeczkę ustawiła wymagania podnosząc, że częściej do powyższych krążków powracam. Wiem też mimo wszystko, że tegoroczny wypiek Pearl Jam od czasu do czasu zagości w mojej duszy, bo zwyczajnie częściowo swoją zawartością na to zasługuje.

piątek, 18 października 2013

Soulfly - Savages (2013)




Wystarczy mi już na siłę przekonywać się do tego odgrzewanego kotleta, serwowanego przez Soulfly. Starałem się, jednak poległem na dzień dzisiejszy w konfrontacji z Savages. Już zupełnie bez smaku obwoluta krążka dawała do myślenia z czym mogę się tym razem zetknąć. Intuicja podpowiadała, że mizernie być może i jak tu przeczuciom swoim nie ufać. Tak jak layout sztuczny i prymitywny w odbiorze, tak i muzycznie szału niestety nie ma. Pomimo pozornej różnorodności razi sztampą, jednowymiarowym tempem. Rytmicznie poniżej oczekiwań jest wyraźnie szczególnie w stosunku do Enslaved, bo i to pojedynek perkusistów z różnych poziomów, gdzie smarkacza umiejętności dalekie od fachowego ogrania Davida Kinkade'a. Może ja i przygłuchy odrobinę już jestem, ale partie Zyona zwyczajnie bez ikry i głębszej wizji, bogactwa detali – takie topornie odwalone, jedynie dostosowane zapewne do możliwości obecnego pałkera, przez co album traci ogromnie. I błagam, proszę aby nie wkręcać mi naciąganych teorii, że to trochę powrót do tradycji w plemienia wykonaniu, chyba, że kierując się najprostszym rozumieniem tego terminu, ona wyłącznie ślepym odtwarzaniem minionych prymitywnych rytuałów bo brak umiejętności, czy biegłości technicznej na nic więcej nie pozwala. Oczu nawet nie zamydlił mi Cavalera udziałem kilku zacnych nazwisk z branży, nie łapie w tym przypadku tego wybiegu, gdyż zwyczajnie w niewielkim stopniu uatrakcyjnił on odbiór krążka. Szczerze z szacunkiem dla twórczości  Maxa, przykro mi ale do wniosku dochodzę, że od muzyki więcej oczekuje niż w tym przypadku otrzymałem lub to coraz mniej interesująca dla mnie nisza. Myślę jednak, iż problemem tutaj nie konwencja w jakiej tworzone dźwięki tylko przeciętna ich jakość i klasyczny syndrom zjadania własnego ogona. Rzeka płynie dalej i zamiast dać porwać się jej nurtowi który jeszcze z taką świeżością Enslaved niósł przed siebie, tym razem Soulfly w zatoczkę wpłynęło i zakotwiczyło gdzieś na mieliźnie braku pomysłów, zapętliło się i z węzła uwolnić nie potrafi. Oddać jednak starszemu z braci Cavalera muszę, że pomimo ogólnego spadku formy smykałki do kapitalnej rzeźby gitarowej nie utracił. Potwierdza to ten ekscentryk nawet na tym rzemieślniczym wyrobie. Kończąc rozczarowaniem nasiąknięte refleksje niewielki margines błędu sobie zostawię, bo mylić się to rzecz ludzka. Może w przyszłości zdanie o całokształcie Savages zmienię, jednako używając retoryki wprost z telewizyjnych spektakli piosenkowych dla mas, ja na ten moment jestem na NIE! Wróć wodzu za czas jakiś dopiero, przemyśl drogę, strategię, daj sobie trochę luzu, oczyść umysł, pozwól okrzepnąć nowym pomysłom i dobierz do realizacji takich ludzi co na większą swobodę ci pozwolą i wtedy dopiero jebnij petardą na którą bez najmniejszych wątpliwości cię stać. Tego ci dzisiaj władco motorycznego riffu życzę.

czwartek, 17 października 2013

Anathema - Judgement (1999)




Sentyment ogromny utrudnia mi choć po części spojrzenie na ten album w obiektywny sposób. Zatem z takiej perspektywy jakiekolwiek jego mankamenty ciężko mi dostrzec, a zapewne takie istnieją. Szczególnie wzgląd biorąc na wciąż progres notującą historię Anathemy. Trudno tu na jednej płaszczyźnie stawiać Judgement i Were Here Because Were Here, czy ostatni dotąd Weather Systems. To zupełnie w przekonaniu moim różne krążki, jednako wyraźny specyficzny wspólny charakter formacji posiadające. Album z 1999 roku bardziej w stronę klasycznej rockowej maniery skierowany, surowy z prostszą, niemniej jednak szlachetną riffu strukturą. Jego magia zaklęta w subtelnie płynącej melodyce, rozpostartej w szerokiej płaszczyźnie, od gwałtownych pisków i sprzężeń po akustyczne, pięknem w postaci najczystszej przesiąknięte struktury. Niebagatelna tu w kompozycjach rola klawiszy - może z perspektywy lat odrobinę to brzmienie straciło na atrakcyjności, wszelako dobitnie klimat produkcji z lat 90-tych podkreśla. Wśród wielu płyt z tamtej epoki, które z perspektywy lat infantylną stylistyką trącają, w utworach Anathemy z tamtego okresu odnajdują się wyśmienicie, finalnie test czasu zdając celująco. Klimat na Judgement wykreowany, niemal niepodrabialny, a takie perły jak floydowski Emotional Winter, prosty lecz głęboko poruszający One Last Goodbye, ckliwy z wokalem Lee Douglas Parisienne Moonlight, dynamiczny Deep czy eksplodujący stopniowo numer tytułowy to wyższy poziom wrażliwości. One na wieczność w mojej świadomości zakotwiczone, miejsce wyłącznie wśród ikon dźwiękowych posiadające. Analizując dyskografię tej brytyjskiej legendy, nigdy dosłownie się nie powtórzyli, jednakże w przekonaniu moim Judgement zrywając z kursem obranym na Alternative 4 (jedynie Anyone, Anywhere z powodzeniem do niego nawiązuje), zdryfował w kierunku brzmień mniej eksperymenty uskuteczniających, taki on zdecydowanie piosenkowy w swej manierze. Dziś Anathema dużo bogatsza aranżacyjnie, dopieszczona detalami, mniej spętana wymogami gatunkowymi, zwyczajnie wolna. Jakkolwiek to obecne oblicze bardziej obfite to nie dyskredytuje ono starszych dzieł. Siła tej wybornej formacji w jakości, której nigdy na ich albumach nie zabrakło.

Drukuj