poniedziałek, 9 stycznia 2017

Royal Thunder - CVI (2012)




Zbierałem się zbyt długo, by wpierw z perspektywy już dobrych kilku lat (pierwszego odsłuchu, tuż po premierze) a dalej roku wstecz (drugie podejście po wydaniu Crooked Doors) spisać sporo myśli powiązanych mniej lub bardziej z pełnowymiarowym debiutem Royal Thunder. Mianowicie co już zasugerowałem moja przygoda z muzyką kwartetu z Atlanty podzielona jest na dwa etapy. Ten pierwotny, gdy zapoznawałem się z CVI w roku 2012-tym i pomimo licznych odtworzeń krążka, nie pozwoliłem by w mą świadomość wrył się na stałe. Czułem, że w tym jest potencjał, że pierwiastek intrygujący w nim zawarty istnieje ale do jądra tego mroku nie dotarłem. Trzeba było poczekać do pojawienia się na rynku dwójki i dzięki jej chwytliwemu charakterowi, za jej poniekąd pośrednictwem pozwolić na dotarcie do sedna jedynki. Bo tak się akurat złożyło, że wałkowanie Crooked Doors bez opamiętania, wciąż w zapętleniu otworzyło wrota do odkrycia w pełni jej poprzedniczki. Ona bardziej surowa, mniej przebojowa, jeszcze aranżacyjnie nie zawsze doskonała ale posiadająca walor podstawowy, czyli oryginalna na tle wtedy w pełni rozkwitającego trendu na  granie okultystycznego rocka, niekoniecznie z niewiastą za mikrofonem. :) Osoba Mlny Parsonz, a dokładnie barwa jej głosu (drapieżna, zadziorna z charakterem) i nietuzinkowa inteligencja, elokwencja, poczucie humoru (czyta się te wywiady, kupuje prasę branżową :)) pozwoliły na przepracowanie traumy związanej z damskim wokalem z szeroko rozumianego metalu lat dziewięćdziesiątych. :) Nie będę tu udawał i oszukiwał, bo w tym okresie z własnej nieprzymuszonej woli często namiętnie osłuchiwałem się w niewieścich trelach z akompaniamentem ciężkiego riffu i masy klawiszy. Jednak z perspektywy lat, wciąż dojrzewając muzycznie widzę, że w wielu przypadkach była to ślepa uliczka i kiczowata namiętność. :) Czego bym nie zawdzięczał i jakiej krzywdy na rozwoju gustu nie doznał za sprawą ówczesnej metalowej mody to jednego jestem pewien. Co cię nie zabija to cię wzmocni, uodporni lub inaczej mówiąc wszystko co przeżywasz głęboko i szczerze czyni cię bogatszym o doświadczenie. :) Odjechałem nieco jednak od meritum, a nim przecież dźwięki zawarte na CVI, więc by nie zanudzać opowieściami o własnym muzycznym  dojrzewaniu wracam natychmiast na proste tory, bez bocznic i rwę do przodu, do stacji docelowej gdzie kropkę będę mógł postawić. Zatem! CVI skomponowana została na przecięciu wielu podgatunków rocka i metalu, co czyni ją przedsięwzięciem zarówno ambitnym jak i długowiecznym, bo jest co rozkminiać i jest czym się zachwycać. Trzonem tutaj granie solidnym riffem opartym przede wszystkim na szkole maestro Iommiego. Tyle, że wokół tego rdzenia mnóstwo różnorodnych inspiracji misternie owiniętych. Szerokie ich spektrum, od tuzów hard rocka budujących lata temu swą sławę na bluesowych archetypach, poprzez wizjonerskie poszukiwania mistrzów psychodelii, inklinacje powiązane bardziej współczesnymi nawiązaniami do southern rocka, sludge'u i doomowej grobowej aury, aż po zerkanie nawet w stronę rozwiązań wyraźnie progresywnych. Wszystko zagrane z wizją i pasją w dosyć przekrojowych tempach, gęsto i z podskórnie intensywnie hipnotyzującym pulsem. To ponad godzina kompozycji wielopłaszczyznowo rozbudowanych, równie często wielowątkowych jak i zaskakująco oszczędnych ale rozwijanych z transowym sznytem, więc w żadnym stopniu pozbawionych dramaturgii. Album, który mnie może nie pochłonął z miejsca i swoje musiał odczekać, bym koniec końców zgłębił jego atuty. Trzeba było mu poświęcić czas, dać swoje odleżeć i dopiero po tych wielu zakrętach docenić i ustawić pośród najciekawszych dokonań szeroko spostrzeganego retro rocka. Tutaj kropka, chyba? Gdzie tam, na pewno! :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Drukuj