niedziela, 6 listopada 2016

The Accountant / Księgowy (2016) - Gavin O'Connor




To jest właśnie ta drażniąca amerykańszczyzna w najbardziej reprezentatywnym wydaniu tj. sytuacja gdy ciekawa idea ze sporym psychologicznym potencjałem zostaje sklejona z tanią sensacją tonącą pod ciężarem irytujących klisz. I żeby jeszcze dodatkowo dziurę w burcie tego okrętu wybić i za jej sprawą poczucie zaprzepaszczenia niezłego motywu przewodniego zwiększyć, fabuła zostaje banałami przeładowana i kilkukrotnie na siłę przekombinowana (wątki poboczne, nieprawdopodobne przypadki) by zawijasy były – po kij? :( Irytacja i znużenie sąsiadowało, co kilkanaście minut ze sporą satysfakcją, na miarę dopasowywanych do sytuacji oczekiwań i był to efekt uparcie nawracający. Jak już oswoiłem się z zabawą w Nico z Aspergerem (bardziej) czy Leona Zawodowca z autyzmem (mniej - nie ta liga) lub innym Batmanem z misją ulepszania tego świata (wiadomo, jaki jest Ben każdy widzi :)) to nagle priorytety twórcom się zmieniały i zaczynali głębiej zakamarki ludzkiej psychiki i relacji międzyludzkich penetrować, a we mnie oczekiwania podwyższać. Ja w jedną stronę, oni w drugą – ustawiczna mijanka i poszukiwanie synchronizacji bez większego sukcesu. Szczerze pisząc to oczekiwałem po tym filmie odrobinę mniej tanich chwytów, a więcej silnych emocjonalnych wrażeń. Biorąc pod uwagę świetne ostatnie produkcje Gavina O’Connora (Pride and Glory, Warrior) znacznie mocniej wyeksponowanego realizmu z powstrzymywaniem na wodzy scenariuszowej fantastyki. Były we mnie też znaczące obawy, bo Bena Afflecka i jego drewnianej maniery nie jestem fanem i wolę, gdy za kamerą staje niż kamera na nim się skupia, to tutaj starszy z braci Afflecków zaskoczył pozytywnie. Ściślej pisząc dobrą robotę wykonali odpowiedzialni za casting obsadzając go w roli idealnie skrojonej pod jego warsztatową charakterystykę i bezbarwną mimikę, tak reżyser rozczarował, bo zbyt wiele srok za ogon próbował uchwycić. Balansował niekoniecznie z gracją na granicy stylistyk i przerzucał co chwila mosty, które pod naporem gwałtownych załamań klimatu ledwie stały. Na szczęście uchował się przed katastrofą, nie stał się ofiarą usilnie stawianych sobie pułapek w formie celów niedostosowanych do możliwości, gdyż technicznie wszystko grało, a mielizny i klisze scenariusza nie zdominowały tak do końca pomysłu na mocny film akcji z w miarę wartościowym przesłaniem. Wychodząc z seansu, patrząc na zadowolone twarze tych kilku, pewnie zagubionych w galerii handlowej przypadkowych miłośników kina Gavina Connora pomyślałem sobie, że w sumie to widz zadowolony, tylko film już za chwilę zapomniany. No cóż, jak to mówię do siebie gdy zziajany odprowadzam wzrokiem odjeżdżający sprzed nosa autobus - będą przecież następne. :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Drukuj