wtorek, 17 listopada 2026

Vinterbrødre / Zimowi bracia (2017) - Hlynur Pálmason

 

Od dawna bezskutecznie poszukiwany debiut Hlynura Pálmason okazał się czymś połowicznie innym niż się spodziewałem. Nie tak jak domniemać raczyłem, jednoznacznie emblematyczną zapowiedzią tego co kolejne obrazy z czasem przyniosły, tylko mniej więcej czymś w rodzaju spektaklu teatru telewizji w szerszej oprawie industrialnie kojarzonych lokacji. Absolutnie daleko mu do cech jakimi reżyser już w przypadku Godland w pełnej krasie urzeka, w znaczeniu że korzysta z niemal w epickim znaczeniu ilustracyjnego rozmachu - przyrody. Tutaj ta przyroda jest obecna i jej znaczenie istnieje, ale ona podkreśla tylko surowy, chłodny klimat kompozycji, a nie dodaje mu duchowych walorów. Momentami to spektakl w terenie, niemal niemy, bo dialogi do minimum ograniczone, więc jest tu gigantyczna przestrzeń do obserwacji maksymalnie skupionej. Widać że reżyserowi od początku nie chodziło o na tacy podsuwanie znaczeń do interpretacji i że koncentracja efektu nie w intensyfikacji, lecz w mozolnie rozpoznawanych intencjach. Ja przynajmniej czułem, iż nie oglądam niby nic takiego wyjątkowego, a jednak wbrew pozorom nudy (bo to w zasadzie męczybuła o he he, powiedziałby widz z przypadku niczym) zaintrygować się pozwoliłem, odbiornika w trakcie nie wyłączając. Bowiem postaci wibrujące niewiadomą psychologiczną, wynikająca ze specyfiki miejsca i mentalności, a ich działania dreszcz lęku wywołujące. Niby z pozoru mechaniczne puste ludzkie manekiny zmęczone - androidy nie futurystyczne, wykonujące swoje ciężkie górnicze obowiązki, ukrywając w milczeniu, we wnętrzach mega głęboko emocje, a zarazem być może ładunki wybuchowe z długim lontem i psychopatycznymi inklinacjami. Wieje zatem grozą już od początku, a kulminacja to już poziom konkretnych dreszczy, choć w kategorii raczej dalekiej od klasycznego rozumienia poczucia strachu. To bardziej obawa osłupiona, w rzeczywistości bez empatii, współczucia, wywołująca radykalne reakcje. Schiza psychotyczna, za którą ciężko trafić - absolutnie żaden klasycznie rozumiany dramat. Motyw estetyczny industrialnej bieli chwytliwy, zamysł być może rozwojowy, ale treść trudna do przejrzenia, możliwe że trafnie w częściowej krytycznej ocenie bełkotliwa, gdyby teraz za mną nie chodziła refleksja holistyczna, że każdy ciepła potrzebuje i się ciepła kurczowo, gdy wokół emocjonalna zima trzyma.

poniedziałek, 16 listopada 2026

Eftreskalv / Intruz (2015) - Magnus von Horn

 

Pierwszy pełnometrażowy film i od razu ten który w Europie wyrobił nazwisko Magnusowi von Hornowi. Nagradzany i myślę że bezspornie słusznie, a piszę to już rzecz jasna z perspektywy zachwytu nad tym czego dokonał przy okazji Dziewczyny z igłą (2024), a tu przecież jak widać poprzeczka podniesiona była gigantycznie wysoko i z łatwością w praktyce pokonana. Intruz choć zupełnie inny wizualnie, to jednak bardzo okazałością efektu kompresji hipnozy i nieznanej grozy podobny, bo gęsty niczym smoła, mimo że bez wizualnych atrybutów najmroczniejszego z kolorów. Narracyjnie niezwykle sugestywny, bez względu na zaplecze ilustracyjne, przemawiające falą przejmującego chłodu, głównie zaangażowane, bowiem czytać należy przede wszystkim między wierszami, a zimna, ascetyczna poniekąd oprawa mimiczna, to jedyne źródło wiedzy do domysłów - co się dzieje i gdzie to co na bieżąco na ekranie doprowadzi wiszący w powietrzu i karmiący się mglistą dla widza przeszłością dramat? Co tragicznego się wydarzyło i jak kolejne rozdziały wpłyną na mikrą społeczność lokalną, rodzinę stanem bezradności i lęku udręczoną oraz postaci tragedii, nie jest nam widzom w podpunktach z wyjaśnieniami rozpisane. Wiadomo że gruba tajemnica za powrotem Johna stoi i z czasem coraz więcej naturalnie danych i zmiennych we wzorze się pojawia, a wynik staje się już naczelnym materiałem do wzmożonej analizy i wewnętrznej dyskusji. Bez muzyki, z ciszą dopełniającą wartość oddziałującą, tej doskonale skomponowanej, nie w standardowych walorach kina mainstreamowego efektownej ale efektywnej zawiesiny. Ona paruje i osacza, ale gdzieś na powierzchni tego nerwowego ruchu podpowierzchniowego aż tak nie widać. To zjawisko niczym wulkan nie obudzony, ale rozsiewający wyraźne ostrzeżenia, że żyje i przyjdzie moment, iż wrzaśnie, przykuwając wzrok i gdy w grę wchodzi życie ludzkie moralne wartościowanie, ciasno do telewizora. Mocne kino kontrowersyjnego wstrząsu etycznego, bardzo zdolną i obecnie prężnie rozwijaną charyzmą reżyserską poprowadzone.

niedziela, 15 listopada 2026

Reprise / Reprise. Od początku raz jeszcze... (2006) - Joachim Trier

 

Alternatywna pozornie, a realistyczna jak kminie wersja zdarzeń - ścięcie się twardych realiów i wyobrażeń, czyli kompresując o czym - to „o dorastaniu i dorosłości, przyjaźni, miłości, charakterze twórczej pracy, środowisku, życiowych zmianach, problemach psychicznych.” itd.  Powieściowy fason narracyjny, ale i zgadzam się, z punkowym temperamentem (jak doczytałem zanim obejrzałem) debiut Joachima Triera. Jestem pod wrażeniem, zachwytem nieomal podkręcony, bez względu że żadnym arcydziełem Reprise nie mogę określić. Jego UROK to temat bliski, perypetie dramatyczne i tragikomicznie mimo wszystko szczęśliwych chyba postaci, które zwyczajnie sympatię zjednują, będąc wrażliwymi i poszukującymi spełnienia, na starcie na poważnie dorosłego życia. Dusze artystyczne, utalentowane ale i zagubione w nieokiełzanym jak się okazuje wirze zdarzeń i pod ciśnieniem własnych psychicznych udręk, słabości czy traum. Jego natomiast SIŁA, to tempo i montaż rwany, ale gdy należy, to uspokojenie kadru i pozwolenie aby równowaga pomiędzy segmentami zaistniała następuje. Stąd nazwanie formuły w sportowym żargonie interwałową, jak ulał pasuje i dlatego miłość ma miejsce by pulsować romantycznie i tragedia, aby bez współczucia empatię wzbudzać, swój czas dostaje. Muzyczne pasje aby punktowo się wbijać, atmosferę anarchii i beztroskiej zabawy jako wentyla dla frustracji akcentując oraz literackie, wewnętrznie ambitne i podatne na urazy krytyki wytrwałe zachody, etos pracy wdrukowawszy w swoim rytmie dojrzewały. Pęcznieje ta opowieść, ale brak jej jednej reasumującej kulminacji. Gęstnieje wręcz niezauważalnie, ta filozoficzna poniekąd rozprawa o młodych emocjach i prowokacyjnych wnioskach, w rytmie dobrej, undergroundowej nuty, do warunków współczesnych przez poprzednie dekady i nawracające trendy przemyconej. I ja (mimo że „od i” zdania nie zaczynamy) uważam, że to dla ciekawej struktury bardzo okej. Wpadam dzięki temu niesiony na rękach klubowej publiki w nieco szaloną, bądź niepoukładaną, ale zmysłową także, a może po prostu fragmentarycznie ckliwą jakość, mimo to nie czując że podczas fajką podpaloną przez Triera przy barze zaciągania, że to flow bujający i jakieś odczucie odbijania się od skrajności rejestruje. Jednak budzę się na dzień drugi po seansie i pamiętam tych bohaterów, bo zdążyłem się z nimi żyć i za nimi chyba wręcz zatęsknić. Ja tak miałem - że tak mocno z nimi zarezonowałem. :)

sobota, 14 listopada 2026

Morfii / Morfina (2008) - Aleksiej Bałabanow

 

To na podstawie autobiograficzej powieści Bułhakowa reżyserska wizja, ale nie czytałem tych „zapisków młodego lekarza”, więc nie porównam oryginału z interpretacją Bałabanowa, który mnie laikowi dopiero co nieco nieśmiało wbija się wraz z polecanym kinem rosyjskim na chatę. Bałabanow to akurat współredaktorki sprężyna i po sztandarowym, totalnie k**** przegiętym Ładunku 200, poszedłem w zdaje się bezpieczniejszym klasyki literatury kierunku. Pozwolę sobie stąd też odważnie zażartować łącząc popkulturowe wątki, że do lecznicy drzwi w Cicely doktor Fleischman przybywa i stopniowo, aczkolwiek decydująco uzależnia się od morfiny, bo wokół rzeczywistość przybijająca łeb jak gwóźdź do oświetlonego świecami biurka i jeszcze zawierucha rewolucji napędza dodatkowo chaos. Surowo i lodowato, zima w pełni, także w klimacie, ale tragizm sytuacji akurat rozbija się o skoczne, wesołe plumkania pianina i stwarza klimat groteski, śmieszno-strasznej chaotycznej anomii rewolucji, choć w samej historii uzależnionego, nieprzygotowanego do sytuacji konowała nie ma grama poczucia humoru. Jest przygnębienie kończące się tragedią, ale formuła nawiązująca do osobistego charakteru twórczości Bułhakowa, łączącego realizmu magiczny z realizmem epoki i kąśliwą, ośmieszającą bez trudu reżyserów przemian epoki satyrą, krytykującą władzę totalitarną. Bułhakow poza tym samo pisanie traktując jako ucieczkę od rzeczywistości w literacką psychoterapię - udaną bo wartościową dla potomnych, lecz dla siebie zdaje się skuteczną połowicznie, kończy względnie młodo. Przynajmniej tak można wyczytać w googlowym trybie AI. :) To tak z dystansu, w oparciu o źródłową wiedzę ogólną, a bliżej emocjonalnie, finał zaiste osłupiający i metaforycznie jasny. Praca reżyserska wraz z kolektywem współpracującym zjawiskowo oddająca ducha czasów i nie wyglądająca absolutnie jakby tworzona była w realiach startowych XXI wieku, a głębokich, dużo wcześniejszych - staromodnych osadzona metodach i technikach filmowania artystycznego. Kontekst wybornie myślę oddany i mimo że fabularnie wydarzenia oczywiste, to sposób w jaki obraz przemawia, kreując gorzką wiwisekcję historycznych przełomów, przez pryzmat prowincji ówczesnej, zasługuje na uznanie. To pisałem ja - podkreślam neofita w kinematografii synów „kraju rad” i bardzo rzadki dotychczas (wcześniej smarkacz i kawaler takimi sposobami spędzania czasu wolnego niezainteresowany) czytelnik literatury klasycznej.

piątek, 13 listopada 2026

Îmi este indiferent daca în istorie vom intra ca barbari / Nie obchodzi mnie, czy przejdziemy do historii jako barbarzyńcy (2018) - Radu Jude

 

Za tytuł z mocną puentą punkty dodatkowe, do punktów już i tak porządnie podciągniętych za naturalizm intelektualny dialogów i stronę wizualną niczym pół dokument, czy performans na zrealizowany na pół spontanie. To cecha stylu Radu Jude filmów (przynajmniej tych dwóch które wcześniej miałem szansę zobaczyć) i fundament wysokiego stężenia sympatii mojej do jego kina błyskawicznie powstałej. Intensywnie dokształcający to fabularny „reportaż”, gdzie porywające dyskusje i koncepcja oczytana, wydobywająca prawdy nie tylko okrutne o ludziach żyjących wśród ludzi. Wnioski jak apel, przez „barbarzyńską” prawdę rozliczeniowo oczyszczające i przerażająco niestety na opór trafiające. Wartościowe w nich tezy, podparte szczegółowym atutem uzasadnienia, spójne też z naszą polską zawiłą historią, niekoniecznie z której powinniśmy być dumni. Antysemityzm i więcej, bo szeroka nacjonalistyczna perspektywa poddana socjologicznemu badaniu. Błyskotliwie sugestywnie wzięty w obroty lokalny, a zarazem uniwersalny w europejskiej przestrzeni problem i kontrowersyjne, wręcz brutalne, bowiem w niesmak prawicowej polityce historycznej przedstawienie argumentów. Wstrząsającej historii bezkompromisowa ilustracja i doskonały gorzki komentarz współczesny wprost oraz pomiędzy wierszami. Radu Jude przebiegły i Radu Jude nie pozostawiający chyba wątpliwości co do kondycji skażonych wieloletnim i wciąż obecnym manipulowaniem poprzez podatnych umysłów zastraszanie, w dojrzałej historycznie, krytycznej kompozycji zbudowanej z konfrontacji przeszłości z teraźniejszością w formule wspomnianego naturalistycznego stylu. Z uliczną rzeczywistą rekonstrukcją militarną w finale i dojmującą ciszą po wybrzmieniu ostatnich linijek scenariusza. Życzyłbym sobie aby ktoś genezy naszej domowej wojny światopoglądowej, potrafił w ten rezolutny sposób uczyć. 

czwartek, 12 listopada 2026

Airbourne - Airbourne (2026)

 

Notatka będzie w miarę króciutka, bowiem nie widzę siebie w roli oddanego fana i nie będę się przymuszał do wymuskiwania zmian w formule z gruntu od lat niezmiennej, w jakiej rzeźbi Airbourne i jaka to formuła wiąże przede wszystkim konotacje stylistyczne wprost z heavy-glam rocka, z zewnętrznym, wizerunkowym, ale i poniekąd też rzecz jasna muzycznym oddaniem hołdu trwającym wciąż legendarnym członkom AC/DC. Każdy kto się zetknął z nutą Airbourne, z pewnością wpadał nie raz na odniesienia do klasyki i nie mógł się nie zgodzić, iż jest coś na rzeczy - robiłem sam to do tej pory wielokrotnie. Szósty krążek, w ciągu prawie dwóch dekad, to raczej nie jest jakiś dorobek imponujący, ale pozwolę sobie stwierdzić, że gdyby płyty wydawali częściej, to raczej błyskawicznie to zainteresowanie by spadło, na zasadzie przesytu z natury powtarzalnością. Natomiast ten wstrzemięźliwy z pozoru cykl wydawniczy uznaję, iż działa na ich korzyść, stając się też na rękę fanom, bo gdy się czeka, to się bardziej docenia to na co się dłużej czekało i gdy bieżący album ujrzał światło dzienne, to tak prawdę pisząc najdłuższa otchłań czasowa (7 lat), przerwała ona zasadniczą pauzę za każdym razem dotąd trzyletnią. Stąd niby to szczegół, ale trzeba dać do zrozumienia, że dopiero teraz Airbourne postanowił sprawdzić cierpliwość swoich szalikowców i nagrał też materiał w jakimś sensie podsumowujący, definiując klamrą styl, tytułując go nazwą zespołu. To zawsze znak że coś zostaje podkreślone - zsumowane i zsyntezowane, a tutaj zrobione w sposób który zasługuje na ciepłe słowa, gdyż raz energia jaka bucha jest kapitalna, absolutnie nie pozwalająca poczuć, ze konwencja została już wielokrotnie przemielona i wyczerpana, a po drugie brzmienie nie pozostaje w tyle za warstwą wykonawczą czy kompozycyjną. Pod tymi względami wszystko idealnie gra i trąbi, a Airbourne wraca z tarczą i ma ochotę wciąż na więcej akcji koncertowych, bo to przecież ekipa jaka najlepiej wypada gdy żywioł jakim jest przemawia bezpośrednio, wprost ze sceny. Nowe na stówę w punkt trafia pod kątem scenicznym i każdy numer to potencjalny na żywca banger. Weź człowieku wciśnij zatem wąskie dżinsy, przywdziej wysokie sportowe buty z gigantycznym jęzorem i narzuć katanę przyozdobioną naszywkami i spraną - w drodze na ich gig. Oczywiście jeśli wrócą do nas po ich sierpniowych występach - z pewnością (he he) udanych, bodaj w Krakowie i Gdańsku.

środa, 11 listopada 2026

In the Name of the Father / W imię ojca (1993) - Jim Sheridan

 

Niewiarygodne że przez te prawie "tysiąc" lat wstukiwania w klawiaturę tekstów określanych refleksjo-recenzjami, to ja jeszcze takiego sztosu z lat dziewięćdziesiątych odpowiednio barwnie nie podsumowałem. Ja rozumiem, mogę nie mieć spisanego jeszcze zdania o legendarnych produkcjach mega niszowych, artystycznie ultra silnie rezonujących, jakie przed pięcioma czy sześcioma dekadami powstały, jak i tych równie leciwych, a dla odmiany zupełnie inaczej traktujących potrzeby widza, bo rozrywki profil eksploatujących hitów wszystkim znanych, ale że coś tak wyrazistego, ambitnego i dla bez okularów w rogowych oprawkach ludzi, co w moim skromnym zdaniu zasługuje na stawianie u szczytu i nawet myślę zasadnie jest porównywalne zasięgami do Skazanych na Shawshank nie mam tutaj zarchiwizowanego, to nie tylko niedopatrzenie, ale WSTYD WSTYD okrutny. To też jak się skapnąłem to od razu musiałem przysiąść, a że przysiadłem spontanicznie, to opierając się wyłącznie merytorycznie na wspomnieniach wszystkich dotychczasowych, ale nie bieżącego (bo go nie było) seansu, postanowiłem zacząć i chyba jednocześnie skończyć prowokacyjnie na unikaniu detalicznego zachwalania, a jedynie zachęceniu poprzez zaintrygowanie opisem fabuły. Na start w połowie recki stąd rys, bowiem akurat mimo że to takie dzieło mainstreamowe, to chciałem się też sam wkręcić na świeżo w klimat i sobie zacytować z przestrzeni publicznej, iż W imię ojca opowiada o losach "Gerry’ego Conlona (w tej roli wybitny Daniel Day-Lewis) - młodego, zbuntowanego Irlandczyka z Belfastu z lat siedemdziesiątych, który żyje z drobnych kradzieży. Zaniepokojony jego zachowaniem ojciec, Giuseppe (Pete Postlethwaite), wysyła go do Londynu. W wyniku tragicznego zbiegu okoliczności i presji politycznej na szybkie znalezienie winnych zamachów bombowych IRA (przeprowadzonych w pubach w Guildford), Gerry oraz trójka jego znajomych zostają aresztowani. Pod wpływem brutalnych tortur i gróźb policja wymusza na nich fałszywe przyznanie się do winy. Gerry, jego ojciec (który również trafia do więzienia) oraz inni niewinni ludzie zostają skazani na wieloletnie wyroki. Produkcja ukazuje piętnaście lat walki o sprawiedliwość, skorumpowany system prawny oraz powolne, bolesne narodziny głębokiej więzi między skłóconym ojcem a synem". Tak kropka - myślę że nowe pokolenia tym kopiuj-wklej przekonałem do rozgrzebania tematu poprzez odpalenie W imię ojca w streamingu. 

P.S.1. Tak złamałem się i koncepcję powyższą promującą nieco przełamię, dodając li tylko, gdyby ktoś się nie zorientował, iż będąc starszym nastolatkiem ten obraz rozbił mnie kompletnie, a ustawienie od razu Daniela Day Lewisa jako aktora najwyższej klasy i dla mnie najwyższej rozpoznawalności stało się obowiązkiem naturalnym. Podobnie miałem z Petem Postlethwaitem, choć jego kariera raczej w pierwsze plany nie obfitowała, to jednak obudzony w środku nocy znam nazwisko pokazywanego mi aktora, co nie zawsze w moim wieku się udaje i trzeba dać systemowi operacyjnemu czas - pomóc przeszukać zasoby. :) 

P.S.2. "Nawet jeśli współcześnie oddziałuje nieco słabiej, to balans między narracyjnym sprintem a scenopisarskim oddechem na prawdziwego człowieka, Sheridan łapie po mistrzowsku." - przenajświętsza od zawodowego krytyka prawda!

wtorek, 10 listopada 2026

Tôi yamanamino hikari / Pejzaż w kolorze sepii (2025) - Kei Ishikawa

 

Pięknie optycznie egzotyka miejsca (archipelagu rozległego łukowatego, w zachodniej części Oceanu Spokojnego się rozpościerającego) uchwycona - Wysp Japońskich niewątpliwie niebywałego uroku przyroda i architektura. Subtelnie też ukazane konteksty związane z czasem akcji i miejscem historycznie dramatycznych wydarzeń. Koncepcja wrażliwie duchowo i estetycznie wizualnie zbiera poszczególne detale w spójną całość. Powstała tym samym z elementów wyrafinowanie dobranych, bardzo poetycka ballada z burzliwym, naprawdę mocnym, ale nie bezpośrednio, dominująco narrację modulującym tłem polityczno-kulturalno-społecznym. W dwóch okresach czasowych rozgrywają się zdarzenia, a wiąże je ze sobą postać kobieca poddawana w życiu próbom charakteru i z perspektywy czasu podsumowująca je w rozmowach z młodszą córka, dziennikarką początkującą. Z nich wypływają prawdy i tajemnice, o których dotąd w tej relacji miejsca na omawianie w uzasadniony sposób nie było. Koszmary z przeszłości jakie pulsują nie dając się zagłuszyć skutecznie, mimo czasu bezlitośnie upływającego. Pejzaż w kolorze sepii, to bardzo bogaty materiał, portret poruszający i angażujący emocjonalnie, bowiem sposób opowiadania już u samego fundamentu aktywizuje skłonności widza empatycznego, do nastrojowej czułości, w znaczeniu miękkiego podbrzusza w zaufaniu odsłaniania. Uważnie jest, tajemniczo jest - jest mgliście, melancholijnie i momentami pęka pod obciążeniem traumy i sekretu dochowania ochrona, a emocje wydostając się wzburzą chwilowo falę tonacji. Wyjaśnienia są sączone nieśmiało, niczym krople z mżawki spadające i pełny jasny profil genezy, powstaje bardzo powoli. Nostalgia przez niego przemawia, ale w nieco pomimo barwnej otoczce scenograficznej przez koszmaru ducha mroczna. Obserwowałem i współodczuwać się starałem, bowiem czułem że się w tym klimacie zapadam, a oddech mój staje się ciężki. Nie tylko w treści, ale i w ilustracyjnej magii zastosowanych kolorystycznych zabiegów (filtrów użycia) osiadałem. Pragnąłem jednak w pierwszej kolejności niebywale, dowiedzieć się i plot twist finałowy odsłonił przesłonę, od czego uciekła Etsuko. Okazało się że wyczułem, więc klamra końcowa mi tylko potwierdziła słuszność konkludowania.

niedziela, 8 listopada 2026

The Thing (1982) - John Carpenter

 

Takie cuś o takim cuś co to potrafi przybrać różne żywe kształty i wprowadzać w błąd, bo nie odróżnisz cusia od istoty w którą się przeistoczyło, chyba że poddasz testowi prostemu krew biedaka. Tylko że ten makabryczny pomysł to jedynie punkt wyjścia dla motywacji Carpentera, który The Thing, a dokładnie powieść Johna W. Campbella jako wtórną po Howardzie Hawksie (doczytałem że Istota z innego świata z 1951 roku) zinterpretował. Uczynił to podobno zupełnie inaczej, nie powtarzając akcji zekranizowanej przez poprzednika, a skupił się na stronie relacji pomiędzy bohaterami (jeśli ktoś wychował się w jaskini i nie wie - członkami ekipy naukowców z odciętej od świata bazy na Antarktydzie) - znaczy na lękach związanych z niepewnością, zagrożeniem i klaustrofobicznymi konsekwencjami zamknięcia z nieznanym stworzeniem, które może stać się/być kumplem, a może nawet przejęło kontrolę na fizycznością i umysłem osoby podejrzewającej innych. Oj ciężka, stresująca mocno sytuacja, więc odpieprza postaciom na grubo i w sumie bardzo w porządku, że Carpenter nie robi filmu opartego na technologii, bowiem same efekty specjalne, wówczas gdy powstawał oszałamiające i obrzydliwe (jeśli naprawdę ktoś pochodzi z jaskini i nie wie - flaki i takie tam mutacyjne akcje), nie uniosły by ciężaru i nie spowodowały, że po latach jest mnóstwo fanów produkcji i sporo fanboyów pomysłu ekipy kierowanej przez twórcę kultowego Halloween, stawia Coś obok największej legendy gatunku, czyli Obcego. Mógłbym trochę zrozumieć ten ich przesadny ton, ale tylko wówczas gdybym był entuzjastą przede wszystkim stylistyki promowanej przez takiego Davida Cronenberga, czyli ikony body horrorów, a że jestem wzrokowo miękki, nie jestem i nie czuję przyjemności, bo o komforcie nie ma co wspominać w przypadku epatowania zniekształceniami ciała, łamaniem kości i rozbryzgiwaniem krwi, bliskim tandetnej groteski, to się nie zgodzę, lecz nie dam też do zrozumienia, iż ta cała potwornym napięciem przeszywana atmosfera strachu i obsesyjnej podejrzliwości, nie jest godna poważnego potraktowania i kilku słów autentycznego docenienia. Dlatego tjw. 

sobota, 7 listopada 2026

The Amityville Horror / Horror Amityville (1979) - Stuart Rosenberg

 


Błąd popełniłem, że pod presją wewnętrzną obejrzenia w noc halloweenową historii starej z dreszczykiem i po chwilę wcześniejszym sprawdzeniu znajdującego się pod ręką dokumentu o „micie” słynnej chałpy w Amitiville, podjąłem decyzję i jeszcze wciągnąłem w działanie Lalu, aby luknąć tą fabularną pierwszą odsłonę interpretacyjną klasyka. Błąd w sensie ściągnięcia na siebie udręki ponad półtoragodzinnej, bowiem ja nieświadomy sobie ubzdurałem, że to oczywiście w konwencji z przymrużeniem oka, ale jednak powinno być dobre. Jest tu ten charakterystyczny klimat spopularyzowany przez Egzorcystę (te burze, te efekty specjalne), więc to „zło” jest na plus obsesyjne i paranoiczne. Wpada mimo wszystko w tony groteskowe i to odbieram na minus, a aktorsko raczej kwadratowa obsada sprawdza się (pasja werbalna ojca Delaney jest tu wyjątkiem :)) lichutko, bo jakoś nie czuć chemii, tak z rolą, jak i pomiędzy postaciami. Czuć za to zaduch nużącej archaiczności i postarzał się pisząc wprost okropnie myślę, lecz nie stracił (złośliwie rzeknę) pierwotnego charakteru, raczej skleconej na kolanie, na potrzeby chwili improwizacji, niż detalicznie przemyślanego projektu. To kategoria raczej B graniczącej z C pod względem poddanej rozkminie treści i formy, ale podobało mi jedno - wiarygodność scenografii, jej surowość i ten wszędobylski kurz. Całościowo horror religijny w płaskim wydaniu, czyli mało strachu i logiki - za to dużo za głośnej muzyki, hałaśliwego deszczu i grzmotów. :) Spodziewałem się dużo więcej, gdy poddałem pomysł Lalu, bowiem wierzyłem, że na podstawie prawdziwej historii, która do tej pory nie doczekała się jednoznacznego wiarygodnego wytłumaczenia, która po realizacji fabuły ogarnęła szaleństwem większą część Ameryki powinno się mocniejszy efekt wycisnąć.

P.S. Przepraszam Lalu za niedogodność nieświadomie sprowadzoną, ale i domagam się też przeprosin, że nie podjęto skutecznej próby wybicia mi ze łba pomysłu, kiedy prawdę mówiąc czułem chłód przy uzyskiwaniu zgody. :)

czwartek, 5 listopada 2026

Zuo pie zi nv hai / Left-Handed Girl. To była ręka… diabła! (2025) - Shih-Ching Tsou

 

Zaskakująca, bo egzotyczna na pierwszy rzut oka, opromienionego już teraz branżową sławą Seana Bakera kooperacja. Wziął szef kilku ostatnio prze-znakomitych przedsięwzięć, w tym oscarowej Anory i napisał scenariusz (posilił się w natchnieniu wiecznie żywym „co ludzie powiedzą?”, czyli strachem przed plotkami, presją tradycji, ukrywaniem problemów), który obrobiła doświadczająca z nim pracy w nad przykładowo The Florida Project i Red Rocket, w aktorki charakterze niejaka Shih-Ching Tsou. Ogarnęła tutaj bardzo dobry tekst, bo jaki inny mógłby taki błyskotliwy gość napisać i wyszło bardzo okej. Nieporównywalnie rzecz jasna do sposobu w jakim sam autor zakładam by określił oryginalnie praktycznie wartość produkcji, jednak totalnie nie debiutancko, bowiem widać u reżyserki-aktorki, że z wzorcem najwyższej klasy intelektualno-obserwacyjnej współpracować jej się zdarzyło i sama uszu i oczu zamkniętych na inspiracje nie miała. Powstała bez dramaturgii fałszywej, bardzo dobrej jakości opowieść o społecznych i kulturowych kontekstach miejsca i ludzi, a dokładnie przypowieść współczesna w której role główne przejmują ludzkie postawy - mierzone pokoleniowym rozumieniem roli i powinności, a skażone miejscami (nie oczywiście w całości) mentalnością wszczepioną przez pokolenie wychowujące i tej mentalności poddaniem praktycznej próbie przez codzienność wyzwań. W sumie poruszająco krytyczna, ale i sympatyczna jednocześnie rzecz. Zasługa tkwi w uroczej dziecięcej aktorce w roli tytułowej, bowiem uwagę skupia świetna mała panienka - naturalna i przekonującą. Rzecz właściwa jednak w obyczajowej, cichej dramaturgii tej egzotycznej opowieści w pewien sposób uniwersalnej, za sprawą wyzwań dla samotnej matki wychowującej zarazem pięciolatkę i dojrzałą nastolatkę. Zbuntowaną i wiecznie niezadowoloną, pewną siebie, niby zimną cwaniarę z drugim, skrywanym dochodowym życiem, której obraz zdaje się jest oczywistym przeciwieństwem naiwnego, pozornie beztroskiego, ale już przez odpowiedzialność za innych kształtowanego, dziecięcego spojrzenia na świat. Tutaj widać z początku kontrast, który odnosi się też do szerszych różnic, wielopokoleniowej drabiny doświadczeń i zarazem zatrucia postrzeganiem niby banalnej przypadłości małej dziewczynki. To drugie dno, wysunięte przekornie na czoło sceny przypowieści, gdy w kulturze religijnej azjatyckiej leworęczność spostrzegano jako diabelską cechę i naznaczano, piętnowano  przez społeczeństwo. Małe dziecko postawione więc zostaje w kontrze do zabobonów, jako ich nieświadoma, próbująca na dziecięcym poziomie zrozumieć skomplikowane sygnały ofiara, w realiach ekonomicznego prawa dżungli, mocno wymagającego pod względem przetrwania finansowego, szczególnie dla kobiety z dwójką dzieci. Każda z postaci na swój sposób próbuje sprostać sytuacji i poradzić sobie z piętrzącymi się problemami, z obciążeniem psychicznym, a opracowany pomysł i reżyseria z właściwą wrażliwością ich specyfikę wydaje się rozróżniać. Może to nie jest filmowo ponadprzeciętnie wciągające, ale posiada cechy (nie tylko scenariusz), które pozwalają z uwagą trwać przed ekranem. To prawdziwość przekazu oraz tak operatorska, wykorzystująca światło i ruch praca jak i stonowane, a przez to nie siłowo angażujące dawkowanie emocji.

P.S. Na marginesie dodać muszę (się nie uduszę ale jednak muszę), że długo walczyłem ze sobą, co by zamiast tego dziwacznego polskiego tytułu, wklepać po prostu Leworęczna dziewczyna. 

środa, 4 listopada 2026

The Butcher Boy / Chłopak rzeźnika (1997) - Neil Jordan

 

Rudego wyrzekanego szczyla (kapitalny w roli  Eamonn Owens) fantazji świat, bo życie trudne, ale szczwane, spędzane na ulicy, niekoniecznie grzecznie. Opowieść na podstawie powieści niejakiego Pata McCab'a, wyreżyserowana przez Neila Jordana w kilka lat po gigantycznym sukcesie Wywiadu z wampirem, ale nie widać tutaj hollywoodzkiego sznytu, tylko coś pomiędzy teatralną inscenizacja, a być może (to poniekąd początkowe odczucie) porządnie zrealizowaną produkcją quasi telewizyjną. Bardzo poważny fundament problematyczny, bo chłopak synem alkoholika i schizofreniczki, więc genetycznie obciążony, podatny na dziedziczenia skażeń i z każdą minutą od antypatii, przez sympatię do finalnie współczucia stosunek do chłopca się zmienia. Z prawdopodobnego na wstępie dramatu, szeroko jak mniemam postrzegany przez reżysera gatunek, ewoluuje w coś co wiąże surrealistyczno-psychologiczne aspekty schizofrenicznego obłędu z realizmu surowością i gorzkiej, czarnej prawie jak smoła komedii w anty komedii formule. Scenarzysta za głosem autora powieści bez taryfy ulgowej traktuje łobuza, poddając jego charakter kolejnym próbom i tym samym utwardzając i ucząc umiejętności zdalnych do przetrwania w warunkach kompletnie dla smarkacza innych niż te dzisiejsze, najczęściej cieplarniane. Inna szkoła, inne metody wychowawcze i zupełnie inne efekty wychowawcze niż te obecne. To jedno, a drugie to sugestie że w głowie dojrzewającego kawalera mieszają się światy wyobraźni i samodzielnej, bez podpowiedzi interpretacji rzeczywistości. Mieszanka jest wybuchowa i kolejne epizody zdają się zaskakiwać, bo los i wybory bywają przekorne, więc zmiana również jest naturalną częścią dorastania. Miałem podczas nieco zdekoncentrowanego oblukiwania przekonanie, iż to formalnie przedziwna kombinacja, mimo że praktycznie ogląda się bardzo twardo, klasycznie osadzony w manierze absolutnie nie eksperymentalnej spektakl. Ekranizację trochę na wspak tendencji ówczesnych do korzystania z rozmachu, bo tu jest wszystko skompresowane do prób jak najwyższego poziomu realizmu i zarazem bez będących zmorą filmów o cierpieniu, szantaży emocjonalnych. Nawet kontrowersje są pokazane poniekąd ironicznie, bez nadymania się i oburzania, choć czuć że skurw-y-syństwa na przykład kleru są jednoznacznie, sprawiedliwie piętnowane. Zżywa się człowiek z tym bezkompromisowo sprytnym gówniarzem, choć to nie typ który do przytulania czy poklepywania się wyrywa. Niestety dzieciństwo bez odrobiny chociaż opiekuńczej miłości musi się słabo odbić na przyszłym dorosłym funkcjonowaniu. Zahartować bez równowagi poczucia bezpieczeństwa, to przygotować do cynicznego nie empatycznego przetrwania, bądź skończyć jeszcze gorzej, we frustracji i gniewie makabrycznym, w drodze do totalnego schizofrenicznego wyobcowania. Potwierdzam, że ambitnymi puzzlami zmieszanymi Chłopak rzeźnika się okazał, przez udział w tworzeniu skryptu chyba doskonale etiologię znającego psychiatry, nie literata.

wtorek, 3 listopada 2026

The Pineapple Thief - Far and Wide (2026)

 


Od razu przejdę do sedna, tłumacząc jasno mam nadzieję, co do mnie nie dociera, czy co mi w nowym krążku TPT do tego momentu od premiery nie pasuje. Uważam że Far and Wide to w ostatnich latach najmniej wyrazisty album w dorobku Brytyjczyków, ale jednocześnie usilnie się staram, aby odkryć ewentualne, potencjalne, bądź bardzo możliwe drugie dna w nowych kompozycjach. Wierzę że to nie tylko numery które brzmią w sumie tak samo jak wiele klasycznych ich kawałków, ale że wielowątkowość ta zapadająca w pamięć jest w nich starannie ukryta, aby od początku nazbyt okazała chwytliwość nie spowodowała zbyt szybkiego przesytu. Problem właśnie też tkwi w obliczu bez jakiegokolwiek wyróżniającego się od razu indeksu, więc piszę o zapewne charakterystycznej cesze albumów progresywnych, w jakich przecież nie chodzi o produkowanie przebojów, a odkrywanie harmonii wysublimowanych. Far and Wide płynie niestety mało żwawo, mozolnie i monotonnie przede wszystkim, a instrumentaliści prowadzą swoje indywidualne linie w pełnej spójności z partnerami, więc technicznie i wedle gatunkowych prawideł rzecz biorąc, jest dojrzale i interesująco (odpalam album raczej często, mimo że emocji wciąż nie wzbudza oczekiwanych), jednako życzyłbym sobie by przy okazji więcej motywów wchodziło na wysokie "C" i najzwyczajniej podkręcało entuzjazmem moje odczucia, miast kołysać w dość letniej temperaturze. Być może letnia (ni ziębi ni grzeje) osnowa najnowszego materiału nadaje się idealnie do wejścia w stan odprężenia czy wręcz jako przeciwwaga do wystudzania gorącej głowy po odsłuchu tej czy innej płyty dużo bardziej energetycznej, lecz ja żądałbym więcej wyrazistości, aby kolejne odsłony instrumentalnej i aranżacyjnej biegłości nie sprowadzały się li tylko wyłącznie do tkania misternych, mimo że nie szpanujących wzorów z bazy barw pastelowo uspakajających. Uważam podsumowując i chcę się wyrazić klarownie, iż ja rozumiem zamysł by program płyty stworzony był z konserwatywnym przekonaniem o wyższości mądrej okrzepłej filozofii, nad poszukiwaniem po omacku nowych rozwiązań, gdy w duszy i sercu gra akurat teraz muzyka o charakterystyce kojarzącej się z zachowawczością. Dlatego szanuję ten krok rozważny i z taką wysoką determinacją staram się wkręcić właściwie w tą niezwykle przestrzenną prog rockową łamane na art rockową koncepcję. Czuję że warto zawierzyć intuicji muzyków i dać czas ich wizji. To w sumie żaden trud, bowiem każdy kolejny odsłuch, nawet bez przełomu jest przyjemnym doświadczeniem.

poniedziałek, 2 listopada 2026

Schwesterherz / Dobra siostra (2025) - Sarah Miro Fischer

 

Coś tu moralnie śmierdziało od początku, w sensie że te reakcje typa nie ten teges. Typa którego oskarżono o gwałt, a w sprawę nieświadomie zamieszana, wezwana do złożenia zeznań, siostra podejrzanego. Ona jest główną bohaterką, do niej przyklejona zostaje kamera i w tym kameralnym filmie chodzi merytorycznie o wyważenie lojalności i dążenia do rozpoznania prawdy - tzw. dylemat dojrzewającej świadomości. Typ przecież jej niezachwianej wiary i oddania nie ułatwia, raczej swoim zachowaniem dodając jej przekonaniu wątpliwości, niż je rozwiewając, lecz dziewczyna stara się nie dawać po sobie poznać z jak ciężkimi procesami się zmaga. Trudna sytuacja zdecydowanie wpływa na jej stan mentalny, obciążenie psychiczne, kryzys powinności - lęk wywołany stresującymi okolicznościami. Film to bezdyskusyjnie stawiający na psychologiczną treść, kompletnie zrzucając uwagę z formy - nie stosując żadnym fajerwerków tak technicznych czy warsztatowych, bowiem też aktorstwo jest przede wszystkim narzędziem jakie ma uwagi od kluczowego wewnętrznego konfliktu nie odciągać. Stąd aktorstwo nie nosi znamion jakiejkolwiek afektacji, starając się skutecznie być jak najbardziej naturalne - uwypuklające stany emocjonalne intymne, zachodzące w umyśle, chronione nieporadnie minimalną ilością słów oraz nie poddającą się opanowaniu fizyczną reakcją ciała i mimiką emocjonalną. Szczególnie w pamięć zapada scena przesłuchania, a dokładnie tak wartość treści samego zeznania, jak cały kontekst, specyfika psychologiczna konfliktu wewnętrznego i zagubienia (mowa twarzy i ciała) w tej mocno niekomfortowej sytuacji. Nie zdradzę wszystkiego - wszystko samo powinno pęcznieć w głowie widza, który sam będzie próbował empatycznie przemielić problem. Może to był snuj dość nieznośny, ale jakiś poważny mętlik na chwilę w głowie pozostawił, mimo że pewnie o tytule, w obliczu konkurencji gatunkowej, znacznie bardziej emocjonującej, dość szybko zapomnę.

niedziela, 1 listopada 2026

Calle Málaga / Drugie życie (2025) - Maryam Touzani

 

Maryam Touzani (Turkusowa sukienka) w lżejszej konwencji, więc lekka dezorientacja, gdy jej poprzedni i jedyny mi dotąd znany obraz, mieścił się w przedziale dramatyczna obyczajówka, z mocnym tragicznym (były potężne dreszcze) finałem. Drugie życie zatem odbieram z mniejszym emocjonalnym zaangażowaniem, jako w konwencji bardziej optymistycznej (odpowiedni balans śmiechu i wzruszeń) osadzony, co nie znaczy że nie powinienem najnowszego filmu Marokanki, blisko związanej z Europą poważnie traktować. Tym bardziej, jako osobisty niezwykle, intymny z perspektywy podmiotu, bohaterki głównej, której prawzorem jak zrozumiałem babcia artystki i której to obraz został zadedykowany. Ponadto treść splata mi się z innym ostatnio oglądanym dramatem obyczajowym o uczuciowo-seksualnej części, zdawałoby się już przeterminowanego cieleśnie życia. Mam na myśli Wspomnienia płonącego ciała Antonelli Sudasassi, której film jednak odważniejszy i głębiej analizujący kosmate pragnienia. Drugie życie jest przede wszystkim romantyczne (romantyczne tête-à-tête w Tangerze ;)), równie czułe, emocjonalne i estetycznie urzekające myślę silniej, ale i szerzej ogólnie o godności w starzeniu ze stereotypami polemizujące. Egzotyczne, barwne, bowiem podczas projekcji niemal czuć zapach miejsc, przez co nietrudno sobie je wyobrazić i ulec złudzeniu. Wspaniale zagrane (niegdysiejsza muza Almodóvara na pierwszym planie), w otoczeniu z pięknych architektonicznych i przyrodniczych okoliczności, przedmiotów wartych tyle ile sentyment do nich, osoby z nimi zszytej. Słodycz i gorycz, z naciskiem pomimo mieszaniny nastrojów na pokrzepianie serc.

piątek, 30 października 2026

Savage House / Cywilizowany ród Savage (2026) - Peter Glanz

 

„Nuworysz, zbir i lawirant”, innymi słowy zuchwały, bezpruderyjny impertynent bez urodzenia szlacheckiego jako mąż i jako małżonka, niewiasta z rodu dobrze urodzonego ale zubożonego, zauroczona jego kuglarstwem, czyli siebie wartych lekkoduchów para na skraju bankructwa, a jednak jak to w epoce zapchlonych peruk bywało, żyjących ponad stan. Nadarza się Państwu okazja i są zdeterminowani ją wykorzystać, by iluzorycznymi sztuczkami, pozorami na kredyt, pochlebstwami i gościnnością teatralną, zjednać sobie przychylność wyższych stanem i tytułami. Niestety szczwany plan się komplikuje i sypie, makabry widzowi nie szczędząc i zepsuta do szpiku kości, cienko przędąca arystokracja z ambicjami, bez jakichkolwiek artystycznie-intelektualnych walorów, z urokiem „napęczniałego ropą wrzodu” improwizuje koślawo. Rozpoczyna się tanich głupców, cudzołożników nałogowych i hipokrytów z wyboru taniec, w kostiumowej tragifarsy anturażu, zaślepionych własną teoretyczną pozycją, więc i niedostrzegających cichego spisku przeciw snobstwu. Jedynie przypadkiem, pod wpływem szaleństwa i obsesji wyżywający się na służbie, poddający się majakom Sir Chauncey, zapobiega realizacji służby planów, lecz sam w swoim zadufaniu doprowadza do nieuchronnej towarzysko-finansowej katastrofy. Zdaje się to realistycznie zainscenizowana i scenograficznie opracowana historia satyryczna, opowiedziana z komentarzem narratora z offu. Krasomówcza, ilustracyjna narracja pierwiastek komiczny uwypukla, towarzysząc starannie melodyjnym dialogom, a konsekwentnie wybrzmiewająca z epoki muzyka w tle dodaje do efektu dynamiki. Aktorsko się na wysokim pułapie ustawia, a najbardziej uwagę manierycznie przyciąga, doskonały jak zazwyczaj, najczęściej na planie drugim kotwiczący, a tu akurat na pierwszym dominującym Pan Aktor Richard E. Grant. Można sprawdzić, ale w przypadku darowanego sobie zachodu, to nie będzie grzech jakiś gigantyczny. :)

czwartek, 29 października 2026

Niki (2024) - Céline Sallette

 

Historia biograficzna o posiadającej arystokratyczne korzenie, pierwotnie niespełnionej modelce i aktorce, która w środowisku i na łamach prasy zapisała się w zupełnie innej roli - jednej z najważniejszych i najbardziej wyrazistych francusko-amerykańskich rzeźbiarek, malarek oraz performerek pop-artowych XX wieku. W rozdziałach opowiedziana, skupiona na najbardziej decydujących wątkach w jej rozedrganym byciu - byciu matką, żoną i usilnym, wbrew nieprzyswojonym umiejętnościom oraz osobowościowym cechom, asymilacji tych ról z pasją artystyczną. Pasją jaka napędzała, ale i blokowała - dostarczała satysfakcji z bycia w centrum zainteresowania bohemy, ale też drastycznie nie dawała się pogodzić ze zwykłym rutynowym życiem rodzinnym. Walką pomiędzy wyższymi potrzebami, często nie zdefiniowanymi właściwie, stąd rozpoznawanymi przez otoczenie jako egoizm dysfunkcjonalny, z narzuconym poświęceniem własnych pragnień na rzecz rodzinnych wartości. Wielowymiarowa postać ukazana zostaje w całym zdaje się spektrum istotnych właściwości, bez półśrodków w obszarze psychicznych cierpień wynikających z objawiających się konsekwencji uwięzienia w traumatycznej przeszłości. Świat sztuki niezależnej, szarpie się z objawami psychicznych zaburzeń, stając się jednocześnie formą terapii - okiełznania poprzez artystyczne formy ekspresji, wszelkich rozstrajających reperkusji kryzysów i załamań. Bez skupiania się na konkretnym dorobku artystki, poddając autopsji wyłącznie kondycję psychiczną i jej wpływ tak na bohaterkę, jak i jej najbliższe otoczenie rodzinne i przyjaciół. Adekwatnie by wywoływać określone emocje opowieść porażająco momentami poruszająca, lecz bez skorzystania z impetu tkwiącego, dość zachowawczo (może po prostu dojrzale kameralnie) sfilmowana. Z francuską współczesną (he he) Winoną Ryder (w roli głównej  Charlotte Le Bon, się estetycznie i charakterologicznie kojarząca), film bez rozmachu, a mimo to skadrowany ciekawie artystycznie, z użyciem też archaicznego zdawałoby się pomysłu na dzielenie ekranu. Portret osoby niezrozumianej, skazanej na wieczne niedostosowanie, przez żar inspiracji spalającej ją od środka - tylko być może działający konstruktywnie, gdy zaakceptuje się niezabliźnione rany z dzieciństwa, ten bagaż emocjonalny zrzucając, niekoniecznie przepracowując dramaty poprzez ich nieodpowiedzialne, niekompetentne rozgrzebywanie, czy dokarmianie farmakologiczne.

P.S. Szanujemy to co obejrzeliśmy z Lalu bardzo.

środa, 28 października 2026

Green Lung - Necropolitan (2026)

 

Szalikowcem Green Lung nie jestem, ale nie potrafię się oprzeć wizualnej szacie jaka szczególnie na poprzednim, a teraz najnowszym albumie, opakowuje srebrzysty krążek. Necropolitan wygląda zajebiście i zanim go włączyłem bardzo liczyłem, że zawartość muzyczna wejdzie na podobny poziom, bo że będzie spójna z artystyczną wizją graficzną, to nie miałem wątpliwości. Weszły w ucho pierwsze dźwięki i niemiecki Kadavar w starszym stylu usłyszałem, a gdzie wymienionych poszukiwać korzeni, to wiadomo. Jednak Green Lung bliżej Bogów z Birmingham, bo to też synowie Albionu - bardziej z okresu po Ozzym rzecz jasna. W kategorii "ciężkie vintage'owe riffy" i w odniesienia tak do folkloru, okultyzmu i horrorów z kultowej wytwórni Hammer, wstrzelili się w punkt, łącząc wymienione. Powiem wręcz więcej, ale tak na marginesie, bo uderzyło mnie kolejne podobieństwo i kiedy słyszę stronę instrumentalną, w sensie gdy klimat mnie oblewa, to moje myśli płyną w kierunku tym razem norweskiego przedstawiciela occult heavy-rocka pod szyldem Sahg, a gdyby to było mało, motywy klawiszowe w Necropolitan Line, to wprost cytaty z najbardziej rozpoznawalnych pomysłów Ritchie'go na Rainbow. Wokale "około kadaverowe", nuta podobnie, ale w sumie wybrzmiewając, bliżej jej w współczesnym kontekście w moim domniemaniu do porównania ze skandynawskim projektem. To tylko takie "tak myślę, słyszę, czuję", a czuję więcej, bo to co robi kręgosłup siarczystego Entombed w Lucifer, to też podobne echa, jednak bez większego wpływu na ogólne moje zdanie na temat Necropolitan, jakie będzie podobne do tego wyartykułowanego podczas konfrontacji z This Heathen Land (2023). Wygląda na to że dużo słuchali i się inspirowali, a powstało mimo to coś ich (taki joke), w szerszych niż zakładałem ramach na tą twórczość oddziaływujących. Może to granie naiwne i lekko zabawne, gdy dodać element wizualny koncertowy. Może dłużej słuchać nie potrafię i może powinni mimo wszystko uciec od skojarzeń, ale jest to ale na końcu deliberowania, że nie ma co oszukiwać czytelnika, iż podczas takiego Evil in this House bawię się kapitalnie, bowiem mieszka we mnie szczątkowa nostalgia za tym wszystkim lekko w hard'&'heavy tandetnym, co powstawało równolegle, do tego co absolutnie satyrycznie odbierać się nie powinno. Czemu nie pozwolić sobie raz na czas jakiś, na occult folkowy trip z uśmiechem. ;)

wtorek, 27 października 2026

Greta Van Fleet - Palace for the People (2026)

 

Z Gretą zawiła znajomość mnie wiąże, gdy jak debiutowali, to pewne określania dotyczące stylistyki, a najbardziej te kąśliwe związane z charakterem wokalu do poznania mnie zniechęcały, więc pierwszą płytę ogarnąłem z pewnym poślizgiem. Uparty człowiek jednak sprawdził i fakt określenia brzmienia głosu wokalnego braciszka Kiszka trudne były do obalenia, ale w sumie można było się przyzwyczaić, kiedy w perspektywie głos młodziana wciąż jeszcze dojrzewał. Dwójkę przytuliłem już z ochotą, wciąż jednak pamiętając o ogonie opinii jaka ciągnie się za wokalizami, ale czułem że zignorowanie The Battle at Garden's Gate byłoby niemądre. Finalnie spisałem pochlebną refleksję i czekałem na album numer trzy, na którego wysokości nieco przejadła mi się estetyka Grety i nawet jeśli to także był ciekawy, dojrzały album, to ześlizgnęli się z najwęższej orbity moich zainteresowań. Dzisiaj przyszedł czas na analizę czwórki, którą uczynię bez ciśnienia i ciężaru bycia fanem, więc na lajcie myślę - nieco nawet obiektywnym. W moim przekonaniu gdyby grali w latach osiemdziesiątych, w epoce gdy hard rock zasypywać musiał przestrzeń między nim, a heavy metalem czy glamowo-hair metalowym rzeźbieniem w strunach i ciosaniem syntezatorowych pasaży, zapełnialiby stadiony i nie wątpię że staliby się jedną z największych gwiazd. Dzisiaj funkcjonując w zupełnie innej rzeczywistości, zapewne jak na czasy i tak odnieśli całkiem przyzwoity sukces i są z miejsca na scenie retro hard rockowej rozpoznawani. Uważam też że powinni być również chwaleni przez zawodową krytykę, a Palace for the People, jest niczym innym jak kolejnym dowodem, że instrumentalnie i kompozycyjnie chłopaki trzymają wysoki poziom. Może ja się w nich na nowo dzięki czwórce nie zakochuje, ale doceniam od warsztatu po pasję ich zaangażowanie, choć momentami wciąż skrzypliwy i piskliwy w co niektórych rejestrach głos Josha Kiszki(a) powoduje u mnie zgrzytanie zębami, ale to są jedynie frazy, a nie całe kompozycje. One wydają się swoją drogą całkiem szeroko sprofilowane i słychać w nich nie wyłącznie przywiązanie do gatunkowym ram, ale i popowe sznyty, a przede wszystkim sporą wyobraźnie kompozytorską, wspieraną świetną techniką użytkową instrumentalistów. Przyznam że po kapitalnym otwarciu, rewelacyjnym quasi intrem, spodziewałem się więcej niż przed pierwszym przyciśnięciem play, ale z czasem nie czuję rozczarowania, a satysfakcję, twierdząc że nowe od Grety nie będzie wskakiwało na moją play listę zbyt często (może oprócz Lost in the Golden), co nie zmienia mojego zdania obiektywnego, iż na stówę zaspokoi oczekiwania dotychczasowych fanów, a ważenie który krążek synów stanu Michigan jest do tej pory najlepszy, sprowadzi się do różnic ułamkowych. 

poniedziałek, 26 października 2026

Peggy Sue Got Married / Peggy Sue wyszła za mąż (1986) - Francis Ford Coppola

 

Zwięźle napiszę, że obsada gitarka, gdzie obok głównych aktorskich osobowości, wpada w trzecim planie na moment w oko początkujący wówczas jak kojarzę Jim Carrey, ze swoimi później totalnie obeznanymi sztuczkami mimicznymi. Nie będąc też na starcie poniższej opinii, w stosunku do tej obyczajowej komedyjki krytycznym, to właściwie określę ją jako miłe, bo lekkie oraz nostalgiczne, bo do wzdychania, kino klasyczne, jakie przyjemnie familijnie opowiada o relacjach oraz ważąc proporcje przyszłości z przeszłością, o marzeniach i wspomnieniach. Scenografia w nim urocza i charakter pastelowej epoki z wdziękiem pokazany (ach te gabloty), mimo to wszystko, odczucie miałkości zarejestrowane i męczące. Uznaję arbitralnie, że takie produkcje inni reżyserzy, z bajki mniej ambitnej powinni kręcić, a nie ktoś kto odpowiada za najbardziej docenioną trylogię w dziejach, czy epopeje antywojenną niemal bezkonkurencyjną. Niestety czas Coppola miał wówczas dość mało dla siebie wymagający i ciągnęło go chyba do kina łatwiejszych zysków - zapełnienia sal szerokim spectrum widza. Peggy Sue czy powstały później Tucker były filmami warsztatowo okej, ale nie konkurowały o względy widza o wytrawnym poczuciu smaku. To tylko hollywoodzko przyjemne spektakle, zdatne na popołudniowy niedzielny seans, których aspiracje zupełnie inne niż wymienione - te po początkowym starcie kariery oczekiwane. Nie ganię mimo to Coppoli radykalnie, bo miał przecież prawo sam profilować sobie ścieżki jakimi podąża i cele stawiać jakie pragnie osiągać. Chcę tylko dać do zrozumienia, iż uważam za nie do końca w porządku spłaszczanie emocji i przesładzanie stylistyk, gdy na salony wprowadziły go filmy wręcz na mega poważnie dziełami ochrzczone. Ja bym po prostu wolał żeby nawet epizodycznie Coppola nie udawał Zemeckisa, bądź Zemeckisowi nie próbował chleba odbierać. Szczególnie gdy te próby nie okazały się równie mocne komercyjnie, a sam zainteresowany nie musiał poprzez te doświadczenia dochodzić do przekonania że powinien dla dobra swojego i kina w ogóle, kręcić oryginalniej i odważniej. Przecież Dracula i jeszcze później Zaklinacz koni, a przede wszystkim Tetro znów odnowiły mu festiwalowe zasięgi przywróciwszy poważny status artystyczny. Tak mi się zdaje, gdy wyrzucam z filmografii Jacka, a resztę traktuje dla podparcia tej szalonej tezy mocno (he he) wybiórczo. Widzę przecież, że to reżyser z tych którzy przez całą karierę lubili sobie pod nogami sami z wyboru kopać dołki - mieszając w dorobku co raz to kino do zabawy z kinem do kontemplacji. :)

niedziela, 25 października 2026

Sling Blade / Blizny przeszłości (1996) - Billy Bob Thornton

 

Zaordynowane mi (oczywiście za aprobatą), jako zaległość warta nadrobienia znienacka, to też nic więcej prócz gorącej, aczkolwiek krótkiej rekomendacji o tymże filmie Billy'ego Thorntona nie słyszałem, bo w szerszym spektrum opiniodawczym nie sprawdziłem. Jak usłyszałem, tak natychmiast w towarzystwie play wcisnąłem, dowiadując się w trakcie dużo dobrego o jak się okaże nagradzanym nawet Oscarem debiucie reżyserskim docenianego aktora. Czy jednak słowa zalecającej, jak i sukces artystyczny laurami potwierdzony teraz podzielam w stu procentach, to nie wiem do końca, gdyż mam wątpliwości natury poniżej wysuwanej. Robi ta prosta opowieść bardzo poczciwe wrażenie i jakby ten świat niemal samych przyzwoitych wokół Karla osób był nierealistyczny, oderwany od rzeczywistości, ale dlaczego nie wierzyć że prowincja jest empatyczna, odwrotnie proporcjonalnie od środowiska wielkomiejskiego. Mimo iż mam uwagi, to w emocjonalny sposób przekonują mnie jednak te ciekawe, osobliwe postaci i sposób opowiadania bez zbędnych udziwnień, sprowadzony nie do łopatologii, ale do szlachetnej prostoty, w sensie rodzaju głębi, może nie intelektualnej, lecz duchowej. Wrażliwości na wysokim poziomie, zapędzającej się czasem w zbyt zaskakujące rejony dziwaczności, więc też wciąż zastanawiam się, czy te postaci są prawdziwe. Bowiem też autentyzmu poczucia warsztat aktorski poniekąd skąpi, gdzie sposób gry jest momentami dość kwadratowy, ociosamy nazbyt zamaszyście. Początek i koniec przede wszystkim z punktu odczuwania emocji niepokojący, a więc najbardziej oddziałujący, natomiast wszystko pomiędzy nieco żałuje mi widzowi oczekiwanego poziomu dramatyzmu. Szanuję jednako, w sensie wartości jakie w przesłaniu przekazuje, uważając że bez względu na raczej mało pobudzający, to w kategoriach zderzenia przyzwoitości z podłościami, z pewnością prostodusznie i ckliwie o rozumieniu zjawisk i zachowań z perspektywy elementarnej prostoty opowiada.

P.S. Ja rozumiem, że główna kreacja Thorntona bardzo wyrazista i sumienia angażująca, ale odważę się napisać, że nie mogę się pozbyć wrażenia, iż nazbyt manieryczna. Dlatego ja też oscarowego wyróżnienia bym nie przyznał. Byli konkurenci wówczas silniej i lepiej niejednoznaczności postaci wyrażający.

sobota, 24 października 2026

Network / Sieć (1976) - Sidney Lumet

 

Składa się z maksymalnie wykorzystywanych, żywo eksploatowanych dialogów, a dialogi w tym przypadku to seria przemów udramatyzowanych i pasuje takie podejście pro werbalne do tematyki idealnie. Forma jest w punkt trafiona, bowiem szarża, groteska lekka służy tu celowi filetującemu. Nim ukazanie ówczesnego świata, wtedy bez w zasięgach kroku dotrzymującej konkurencji, więc w zasadzie rządzącej i dzielącej jak się podoba telewizji amerykańskiej. Uwypuklenie przede wszystkim w kulisach istniejących przepychanek, pełnych brutalnych rozgrywek o władze w formie parateatralnych dla oczu i nikczemnie interesownych pod tą przesłoną aktów krętackich machinacji. Finalnie bardzo uwypuklenia lajtowego, gdy czas przyspieszył i dzisiaj zmieniły się radykalnie proporcje wpływu na rynek medialny poszczególnych, opanowujących przestrzeń dyskusji, znacznie szerszych platform komunikacyjno-informacyjnych. Uświadomienie i uwrażliwienie, gdy świat sprzed pięciu dekad i obecny, równie bezrefleksyjnie pędzi na złamanie karku za sensacjami i dobudowywaniem niezwykle niebezpiecznej rzeczywistości post prawd. Lumet dość cynicznie zdaje się za pomocą wizji i dialogu, uniwersalnie debatować o moralnym i etycznym upadku gigantów medialnych. O ich wpływie nie tylko na kluczowego widza, ale satyrycznie nieomal odsłania kulisy psychologicznych kosztów funkcjonowania zawodowego w takim destrukcyjnym otoczeniu. Obraz ogląda się jako emocjonalnie nadpobudliwy, komiczny w zasadzie portret profesjonalizmu w strukturach telewizyjnego cyrku, gdzie rola sumienia niczym kamień obciążający, a nie kompas i rodzaj filtru oddzielającego ziarna od plew. Oczywiście naiwnym byłoby sądzić, że tam gdzie spotyka się polityka z władzą, ktokolwiek z zasadami i wartościami byłby w stanie odnieść sukces, zrobić oszałamiającą karierę, ale to spojrzenie Lumeta jest na tyle interesująco momentami naładowane jasnymi sugestiami oraz kapitalnie w starym stylu zagrane, że nawet jeśli fundamentalnie Sieć tym bardziej przez pryzmat mijającej pierwszej ćwiartki XXI wieku, nie przynosi żadnych nowych analiz i wniosków, to z pewnością jest świetnym materiałem analityczno-historycznym (tak to kiedyś, tam za oceanem, gdzie demokracja rdzeniem wyglądało) oraz bardzo wysoką jakościowo rozrywką. Rozrywką z nieciekawymi wróżbami na przyszłość, jakie to „jutro” realnie okazało się chyba mocnej jeszcze cały ten spektakl medialny, dla interesu nie tylko tanich sensacji, ale i narastających radykalizmów pożytkujące.

Drukuj