Coco avant Chanel / Coco Chanel (2009) - Anne Fontaine

Audrey Tautou jako charyzmatyczna filigranowa babeczka wydaje się być w tym miejscu idealnie obsadzona, aby przekonująco według zamysłu reżyserki oddać charakter osobowości Gabrielle "Coco" Chanel. Kobiety tak samo subtelnej fizycznie jak mocarnej duchowo. Zbuntowanej, utalentowanej, czarującej, bystrej i pracowitej. Wykorzystującej wszelkie nadarzające się szanse i odpowiednie okoliczności, by chwytać los i sterować jego konsekwencjami. Ta doskonała obserwatorka, urodzona anarchistka z „wyrobionym niesmakiem”, wrażliwa i skutecznie ukrywająca tą wrażliwość, w dzieciństwie dotknięta samotnością w dorosłym życiu w towarzystwie doskonale się odnajdywała, przykuwając swoją osobą uwagę i urzekając osobowością. Zaczynając od roli podrzędnej szansonistki zawędrowała na salony mody, tak naprawdę wprowadzając do nich rewolucję także obyczajową. Stworzyła własne imperium i stała się synonimem szyku i niezależności. Widać wyraźnie, iż to film nakręcony przez kobietę, bo jak mniemam, tudzież domyślam się w swej może męskiej arogancji, doskonale odzwierciedlający istotę kobiecości. Potrzebę wyrwania się z samczej dominacji, z pętających autonomię konwenansów, pozostając sobą, naturalną i niezwykle kobiecą w subtelnej prostocie. Film bardzo klasyczny, ale dzięki tej przewidywalnej, czasem nawet nazbyt zachowawczej formule, też tak mocno widza uwodzący. Ponadto ze znaczącym minusem jak jego krytycy uwagę zwracają, bowiem obniżający swą wartość poznawczą, gdyż skrojony z banałów i pomijający sporo kontrowersji z jej życia. Ale to tylko opinia tych co wiedzą więcej i lepiej. ;)

Les Innocentes / Niewinne (2016) - Anne Fontaine

Piękny, dojrzały i wstrząsający obraz! W tym zwięzłym szablonowym określeniu ujęte wszystko i nic zarazem, bo w pigułce ocenę zawiera lecz nie oddaje w pełni subtelnej i przenikliwej istoty jaka jego największym walorem. Bez nadęcia, egzaltowanej ckliwości i łopatologii, bez zbędnej pod publiczkę widowiskowości, nadgorliwego budowania pomników, obrażania lub szokowania kontrowersją. W zamian z artystycznym wyczuciem i ludzką wrażliwością, z mistrzowskim aktorstwem, wybornymi zdjęciami i przeszywającą na wskroś oprawą muzyczną. Prawdziwe głębokie przeżycie emocjonalne i estetyczne ujmująco kobiecą ręką namalowane. Czuć tutaj wyważony ton, opanowanie i subtelną wrażliwość postawioną ponad bezpośrednią brutalność i polityczne czy religijne przekonania. One w kontekście historycznym istnieją, one wyraźnie piętno odciskają, one są powodem i na konsekwencje decydujący wpływ mają, jednak przepuszczone przez filtr człowieczeństwa nabierają barw pastelowych swą naturalną jaskrawość tracąc. W centrum mnogość jednostkowych ludzkich dramatów, cierpienia doświadczanego w duszach skrytych pod habitami, walki instynktu ze zobowiązaniami, dylematów światopoglądowych, starcia wartościowych idei z bezwzględną rzeczywistością. Wiara o religijnej naturze pozwala góry przenosić ale też swoimi normami i zasadami często irracjonalnymi do bierności prowadzi. Bez względu na ideologiczną perspektywę, bariery czy więzy narzucane/przyswojone człowiek pozostaje człowiekiem. To dla Anne Fontaine wydaje się być kluczowe i doskonale udało jej się sens uchwycić. 

P.S. Planowałem napisać więcej, rozebrać na części kluczowe sceny i o detaliczną interpretację się pokusić ale jaki to ma sens, kiedy każdy na swój sposób w miarę swoich możliwości może to zrobić. Nie mam ambicji pouczać zatem dla siebie szczegółowe wnioski pozostawię, najważniejsze przecież że mnie ten film czegoś o ludziach nauczył.