Niewiarygodne że przez te prawie "tysiąc" lat wstukiwania w klawiaturę tekstów określanych refleksjo-recenzjami, to ja jeszcze takiego sztosu z lat dziewięćdziesiątych odpowiednio barwnie nie podsumowałem. Ja rozumiem, mogę nie mieć spisanego jeszcze zdania o legendarnych produkcjach mega niszowych, artystycznie ultra silnie rezonujących, jakie przed pięcioma czy sześcioma dekadami powstały, jak i tych równie leciwych, a dla odmiany zupełnie inaczej traktujących potrzeby widza, bo rozrywki profil eksploatujących hitów wszystkim znanych, ale że coś tak wyrazistego, ambitnego i dla bez okularów w rogowych oprawkach ludzi, co w moim skromnym zdaniu zasługuje na stawianie u szczytu i nawet myślę zasadnie jest porównywalne zasięgami do Skazanych na Shawshank nie mam tutaj zarchiwizowanego, to nie tylko niedopatrzenie, ale WSTYD WSTYD okrutny. To też jak się skapnąłem to od razu musiałem przysiąść, a że przysiadłem spontanicznie, to opierając się wyłącznie merytorycznie na wspomnieniach wszystkich dotychczasowych, ale nie bieżącego (bo go nie było) seansu, postanowiłem zacząć i chyba jednocześnie skończyć prowokacyjnie na unikaniu detalicznego zachwalania, a jedynie zachęceniu poprzez zaintrygowanie opisem fabuły. Na start w połowie recki stąd rys, bowiem akurat mimo że to takie dzieło mainstreamowe, to chciałem się też sam wkręcić na świeżo w klimat i sobie zacytować z przestrzeni publicznej, iż W imię ojca opowiada o losach "Gerry’ego Conlona (w tej roli wybitny Daniel Day-Lewis) - młodego, zbuntowanego Irlandczyka z Belfastu z lat siedemdziesiątych, który żyje z drobnych kradzieży. Zaniepokojony jego zachowaniem ojciec, Giuseppe (Pete Postlethwaite), wysyła go do Londynu. W wyniku tragicznego zbiegu okoliczności i presji politycznej na szybkie znalezienie winnych zamachów bombowych IRA (przeprowadzonych w pubach w Guildford), Gerry oraz trójka jego znajomych zostają aresztowani. Pod wpływem brutalnych tortur i gróźb policja wymusza na nich fałszywe przyznanie się do winy. Gerry, jego ojciec (który również trafia do więzienia) oraz inni niewinni ludzie zostają skazani na wieloletnie wyroki. Produkcja ukazuje piętnaście lat walki o sprawiedliwość, skorumpowany system prawny oraz powolne, bolesne narodziny głębokiej więzi między skłóconym ojcem a synem". Tak kropka - myślę że nowe pokolenia tym kopiuj-wklej przekonałem do rozgrzebania tematu poprzez odpalenie W imię ojca w streamingu.
P.S.1. Tak złamałem się i koncepcję powyższą promującą nieco przełamię, dodając li tylko, gdyby ktoś się nie zorientował, iż będąc starszym nastolatkiem ten obraz rozbił mnie kompletnie, a ustawienie od razu Daniela Day Lewisa jako aktora najwyższej klasy i dla mnie najwyższej rozpoznawalności stało się obowiązkiem naturalnym. Podobnie miałem z Petem Postlethwaitem, choć jego kariera raczej w pierwsze plany nie obfitowała, to jednak obudzony w środku nocy znam nazwisko pokazywanego mi aktora, co nie zawsze w moim wieku się udaje i trzeba dać systemowi operacyjnemu czas - pomóc przeszukać zasoby. :)
P.S.2. "Nawet jeśli współcześnie oddziałuje nieco słabiej, to balans między narracyjnym sprintem a scenopisarskim oddechem na prawdziwego człowieka, Sheridan łapie po mistrzowsku." - przenajświętsza od zawodowego krytyka prawda!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz