sobota, 14 listopada 2026

Morfii / Morfina (2008) - Aleksiej Bałabanow

 

To na podstawie autobiograficzej powieści Bułhakowa reżyserska wizja, ale nie czytałem tych „zapisków młodego lekarza”, więc nie porównam oryginału z interpretacją Bałabanowa, który mnie laikowi dopiero co nieco nieśmiało wbija się wraz z polecanym kinem rosyjskim na chatę. Bałabanow to akurat współredaktorki sprężyna i po sztandarowym, totalnie k**** przegiętym Ładunku 200, poszedłem w zdaje się bezpieczniejszym klasyki literatury kierunku. Pozwolę sobie stąd też odważnie zażartować łącząc popkulturowe wątki, że do lecznicy drzwi w Cicely doktor Fleischman przybywa i stopniowo, aczkolwiek decydująco uzależnia się od morfiny, bo wokół rzeczywistość przybijająca łeb jak gwóźdź do oświetlonego świecami biurka i jeszcze zawierucha rewolucji napędza dodatkowo chaos. Surowo i lodowato, zima w pełni, także w klimacie, ale tragizm sytuacji akurat rozbija się o skoczne, wesołe plumkania pianina i stwarza klimat groteski, śmieszno-strasznej chaotycznej anomii rewolucji, choć w samej historii uzależnionego, nieprzygotowanego do sytuacji konowała nie ma grama poczucia humoru. Jest przygnębienie kończące się tragedią, ale formuła nawiązująca do osobistego charakteru twórczości Bułhakowa, łączącego realizmu magiczny z realizmem epoki i kąśliwą, ośmieszającą bez trudu reżyserów przemian epoki satyrą, krytykującą władzę totalitarną. Bułhakow poza tym samo pisanie traktując jako ucieczkę od rzeczywistości w literacką psychoterapię - udaną bo wartościową dla potomnych, lecz dla siebie zdaje się skuteczną połowicznie, kończy względnie młodo. Przynajmniej tak można wyczytać w googlowym trybie AI. :) To tak z dystansu, w oparciu o źródłową wiedzę ogólną, a bliżej emocjonalnie, finał zaiste osłupiający i metaforycznie jasny. Praca reżyserska wraz z kolektywem współpracującym zjawiskowo oddająca ducha czasów i nie wyglądająca absolutnie jakby tworzona była w realiach startowych XXI wieku, a głębokich, dużo wcześniejszych - staromodnych osadzona metodach i technikach filmowania artystycznego. Kontekst wybornie myślę oddany i mimo że fabularnie wydarzenia oczywiste, to sposób w jaki obraz przemawia, kreując gorzką wiwisekcję historycznych przełomów, przez pryzmat prowincji ówczesnej, zasługuje na uznanie. To pisałem ja - podkreślam neofita w kinematografii synów „kraju rad” i bardzo rzadki dotychczas (wcześniej smarkacz i kawaler takimi sposobami spędzania czasu wolnego niezainteresowany) czytelnik literatury klasycznej.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Drukuj