Alternatywna pozornie, a realistyczna jak kminie wersja zdarzeń - ścięcie się twardych realiów i wyobrażeń, czyli kompresując o czym - to „o dorastaniu i dorosłości, przyjaźni, miłości, charakterze twórczej pracy, środowisku, życiowych zmianach, problemach psychicznych.” itd. Powieściowy fason narracyjny, ale i zgadzam się, z punkowym temperamentem (jak doczytałem zanim obejrzałem) debiut Joachima Triera. Jestem pod wrażeniem, zachwytem nieomal podkręcony, bez względu że żadnym arcydziełem Reprise nie mogę określić. Jego UROK to temat bliski, perypetie dramatyczne i tragikomicznie mimo wszystko szczęśliwych chyba postaci, które zwyczajnie sympatię zjednują, będąc wrażliwymi i poszukującymi spełnienia, na starcie na poważnie dorosłego życia. Dusze artystyczne, utalentowane ale i zagubione w nieokiełzanym jak się okazuje wirze zdarzeń i pod ciśnieniem własnych psychicznych udręk, słabości czy traum. Jego natomiast SIŁA, to tempo i montaż rwany, ale gdy należy, to uspokojenie kadru i pozwolenie aby równowaga pomiędzy segmentami zaistniała następuje. Stąd nazwanie formuły w sportowym żargonie interwałową, jak ulał pasuje i dlatego miłość ma miejsce by pulsować romantycznie i tragedia, aby bez współczucia empatię wzbudzać, swój czas dostaje. Muzyczne pasje aby punktowo się wbijać, atmosferę anarchii i beztroskiej zabawy jako wentyla dla frustracji akcentując oraz literackie, wewnętrznie ambitne i podatne na urazy krytyki wytrwałe zachody, etos pracy wdrukowawszy w swoim rytmie dojrzewały. Pęcznieje ta opowieść, ale brak jej jednej reasumującej kulminacji. Gęstnieje wręcz niezauważalnie, ta filozoficzna poniekąd rozprawa o młodych emocjach i prowokacyjnych wnioskach, w rytmie dobrej, undergroundowej nuty, do warunków współczesnych przez poprzednie dekady i nawracające trendy przemyconej. I ja (mimo że „od i” zdania nie zaczynamy) uważam, że to dla ciekawej struktury bardzo okej. Wpadam dzięki temu niesiony na rękach klubowej publiki w nieco szaloną, bądź niepoukładaną, ale zmysłową także, a może po prostu fragmentarycznie ckliwą jakość, mimo to nie czując że podczas fajką podpaloną przez Triera przy barze zaciągania, że to flow bujający i jakieś odczucie odbijania się od skrajności rejestruje. Jednak budzę się na dzień drugi po seansie i pamiętam tych bohaterów, bo zdążyłem się z nimi żyć i za nimi chyba wręcz zatęsknić. Ja tak miałem - że tak mocno z nimi zarezonowałem. :)

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz