środa, 18 listopada 2026

Kochegar / Palacz (2010) - Aleksiej Bałabanow

 

PALACZ, jakucki weteran z Afganistanu i Bizon, ruski gangster „posuwacz” milczący. To dwie najbardziej w pamięci pozostające, z kilku postaci klimatów z jakich Bałabanow był znany, a w jakie Lalu Kontekstowa mnie wkręciła, rekomendując bardzo przekonująco i zachęcająco, z jakim to smutnym, przygnębiającym i bezlitosnym, bo przeczołgującym materiałem filmowym będę miał masochistyczną styczność - jeśli się odważę. Opory miałem, ale uległem i teraz robię takie orbitujące elipsy wokół Brata - obwąchując obraz legitnie jednogłośnie uznany za najlepszy z dziedzictwa Bałabanowa. Wracając wszelako do Palacza, rzuca się tu w uszy (równie jak w ślepia anomijny koszmar), że muzyka non stop towarzyszy dialogom i rzadko się wycofuje, a jej specyfika, śmiem ocenić bardzo rosyjska, łączy smutek z rodzajem wysokiego intensyfikowania gorzkiego figlarstwa - groteskowo upiornego poczucia humoru. Nie do śmiechu ta opowieść, ale trudno nie uśmiechać się gdy wiele skrajności tutaj współegzystuje, teoretycznie nie do pogodzenia, lecz w mentalności wschodniego brata opiekuńczego już taki mezalians, to część wątpliwego kulturalnego dziedzictwa. Skomponował Bałabanow z wielu składników o mało apetycznym zapaszku, płynną choreograficznie, pozornie niespójną z muzyką, a w rzeczywistości przez muzykę rozbujaną, goryczą i makabrą wraz z poetyką brutalnej prawdy przegryzającą się do szpiku, farsę ordynarną, po prostu przekornie sympatyczną. Opowieść o kompletnym obyczajów zdziczeniu, pazerności ale najbardziej o zazdrości, miłości i zemście jakiej nie ma mowy by uświadczyć w innym niż postsowieckim kinie. Tylko tam na dzikim wschodzie może życie napisać taką historie, co za niewykluczone akurat w wypadku inspiracji dla Bałabanowa uważam.

P.S. Ten motyw muzyczny nie wylezie mi teraz ze łba. Nie przepędzę za cholerę!



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Drukuj