Patrzysz biedny, mało wciąż ogarnięty w temacie robaczku, słuchasz i nadziwić się nie możesz, bo jak inaczej reagować, gdy autorytet Radu Jude robi kolejny erudycyjny wykład (tym razem jednak stylistycznie i wizualnie epicko ludowy) o genezie antysemityzmu i cyganów niewolnictwa. Pogardy dla obu mniejszości, z pozycji oczywiście podniesionej wysoko głowy, uzasadniając ją kontekstami kulturowymi i religijnymi. Opowiada w historycznym anturażu Wołoszczyzny z roku bodaj 1835 o feudalnym społeczeństwie, wywołując rozdziawianie przeze mnie gęby, gdy odbieram postaci przekaz werbalny, czyli cały ten emocjonalnie wyszczekany bełkot oparty i przesiąknięty farmazonami “ludowymi”. Mam od razu skojarzenia w kierunku dzikiego amerykańskiego zachodu, czasów zaprzęgania czarnych do pracy niewolniczej, czy stylistyki filmowej, spopularyzowanej w latach pięćdziesiątych opowiadającej o realiach niebezpiecznej prerii i podoba mi się, wrażenie pogłębiając jak dobrze jest to wizualnie sfilmowane, stąd pojawia się w moim łbie myśl wtórna o dysonansowym charakterze - jaśniej w słowa ubierając, że nie zawsze Radu kręcił maksymalnie naturalistycznie, z wykorzystaniem reportażowego sznytu, a miał epizod lub epizody (tego jeszcze nie wiem) w których mocno do strony typowo fabularnie wizualnej się przykładał. Aferim! (rok 2015) jest tego najdoskonalszym przykładem i dowodem że styl Radu chyba ulegał uproszczeniu formalnemu i dopieszczaniu merytorycznemu, bo w każdym dotychczas sprawdzonym jego nowszym materiale, zawsze poraża mnie pozytywnie znajomość historii i jej ewolucyjno-deewolucyjny wpływ na społeczeństwo. Zatem wsiąkłem w tą historię, żądny lekcji historii lokalnej, obserwując czujnie jak Policmajster uczy syna praktycznie fachu podczas wyprawy w poszukiwaniu zbiegłego cygana, w estetyce westernu ale europejskiego, inaczej kina konnej drogi. Nie dziwię się że obraz nagradzany był, bowiem odbieram go w kategoriach dzieła skromnego ale i bogatego niewątpliwie zarazem - jeśli moje wcześniejsze dywagacje trafnie zrozumiano. Dzieła wulgarnie myślę realistycznego - bez mydlenia oczu przekornego, ze zdrowym rozsądkiem sumiennie opracowanego faktograficznie, o czym dowodzą dialogi, częściowo pochodzące wprost ze źródeł historycznych.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz