Jest o czym pisać, stąd elaborat samozwańczego quasi dziennikarza muzycznego, amatora, pasjonata poniżej może zaistnieć. Pierwsza rzecz to okoliczności, bowiem gdy gruchnęło wieki temu info że po Trójce Down już nie będzie nagrywał longów i skupi się na produkowania epek, jak wtedy argumentowano, by dopasować się do zmieniającego się rynku, jaki zapomina o pełnych płytach, a karmi się singlami, to ja byłem załamany i kiedy rzeczone mini krążki powstawały, to nie byłem w stanie się nimi nasycić, a i stosunek raczej z ich zawartością był krótki, albo przerywany. Po drugie taka przerwa z jaką mam teraz do czynienia, nawet w najgorszych snach mi się nie śniła, bo wiara w inny bieg historii we mnie była, a jej fundamentem częste zmiany zdania, szczególnie Szanownego Pana Phila. Stało się jak się stało, bo minęło potworne lat niemal dwadzieścia od wydania Over the Under i od dnia kiedy zakupiłem t-shirta z tą wspaniałą z czoła grafiką, a ten czas to też dokładnie tyle ile minąć już zdążyło odkąd moja latorośl pierwszy oddech na tym czasem łez, czasem słońca padole zaczerpnęła. Dlatego dzisiaj, gdy Volume V się kręci od kilku godzin, ja jestem w dziwnym stanie nastrojowym, bo tu mi się miesza tatusiowość naturalna, nostalgia, sentyment z żalem i radością, a to co płynie z głośników (już przechodzę do meritum) jest zaprawdę zaskakująco dobre - kiedy lęk był we mnie, czy w ogóle powrót Down w formie będzie jeszcze możliwy. W ch się cieszę, iż Volume V odkąd pierwszy raz przycisnąłem przycisk play, nie przestaje od nowa płynąć, a kompozycje balansują wspaniale pomiędzy od razu chwytliwością, a strukturami bardziej wymagającymi - pomiędzy oferując idealną porcję kapitalnego, staromodnego ale krew szybciej przepompowującego stoner, sludge, doom rock-metalu. Wciągam w stanie rozkosznym wszystko i nie mam ochoty do czegokolwiek się przyczepiać, mimo że start w wejściem wokalnym Anselmo nieco mnie wystraszył, gdyż był taki nie bardzo, to dalej już żadnego potknięcia w jego siłowym ryku i mruczeniu nie zauważyłem. Anselmo jak Anselmo, po swojemu i odpieR*olcie się od typa, jeśli macie jakieś wonty, bo swoje przeszedł i swoje nabroił i dzięki temu jest jaki jest i można mieć go gdzieś, ale nie można k**** nie doceniać jego na scenie dorobku. :) Odrobina kąśliwego dżołka w tekście nie zawadzi, gdy nuta obwąchiwana i zaraz łapczywie wciągana raczej z kategorii poprzez dołowanie uszczęśliwiania. Żartu gdy wspomniany stan emocjonalny piszącego raczej mało zrównoważony, choć bezwarunkowo jakiś tam ogólnie na co dzień stabilny i gdy teraz wciągam kolejne indeksy, to cieszę się żałując zarazem że tyle lat stracone (bo w zasadzie od półtorej dekady Down nie było) z tego co się dokonało, wydarzyło. Powstała fantastyczna płyta powrotna, jaka mnie akurat mocno rozgrzała przed i teraz po premierze. Płyta jaka nie szczędzi wariacji wokół klasycznych motywów stylistycznych, ale i zaskakuje przykładowo kapitalnym hołdem dla raz żyjącego (patrz Merciful Fate z udziałem Kinga Diamonda) i dla już spalającego kolejnego jointa u najwyższego Ozzy'ego (pożegnanie Księcia Ciemności kawałkiem Ozz). Ponadto ja bym pośród samego złota, wysunął przed szereg złoto najwyższej próby w postaci epickiego Causeway Grief (się w nim zadłużyłem), czy odbiegającego formą The Came from Dust oraz Turn Of The Light dla równowagi, jaki bez problemu odnalazłby się w towarzystwie numerów z jedynki, bądź dwójki startowy The Myth, który z kolei podobnie, albo jeszcze bardziej na trójce złapałby wspólny głos z tam wklepanymi kompozycjami. W sumie to oprócz dwóch akcentów w pierwszej kolejności wymienionych, każdy inny strzał, mógłby stanowić integralną część przeszłości, więc uznaje po pięciu odsłuchach w dniu premiery, że Volume V nie otwiera żadnych nowych drzwi, a zgodnie z oczekiwaniami kopie w te nieco zmurszałe do przeszłości i mnie się to w wypadku Down bardzo klei z pragnieniami. To świetny materiał, tętni groove'm, miażdży riffem, choć na razie bez wielkiego przeboju (jak nic nie wyrośnie z czasem, to żaden problem) - materiał jaki wierzę, że z czasem odsłoni jeszcze więcej, niż dotychczas dostrzegam.
P.S. Jeszcze o jasna cholera jedno! Jak pisałem w tym roczku o nowym Corrosion of Conformity, to napisałem że Down ich zawsze zjada i zjadł po raz kolejny. Gratuluje jednak kurtuazyjnie Panu Peeperowi i Volume V i Good God / Bad Man.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz