Sepultura - Beneath the Remains (1989)

Będzie o ikonie, bo w sidła autobiografii Massimiliano Cavalery wpadłem, co echem ostatnio w statystyce odsłuchów klasycznych pozycji z katalogu Sepy się odbiło. Co tu dużo filozofować Schizophrenia wyważyła im drzwi do światowej metalowej pierwszej ligi, natomiast Beneath the Remains dał kopa, napęd na kolejne siedem owocnych lat w ich karierze. Był początkiem profesjonalnego progresu zakończonego z hukiem legendarnym Roots. Od pierwszych dźwięków wkręcany jestem w rodzaj furii, której składnikami wyborna intensywna  perkusyjna nawałnica wraz z gitarowym jazgotem, w kapitalnej motorycznej oprawie. Na pełnych obrotach do przodu, przez cały album, bez łapania drugiego oddechu, chwili na nabranie powietrza - tylko szalona galopada na rozjuszonym byku. Odniosę się w tym miejscu do mitu jaki wokół wczesnych lat Sepultury został wykreowany. Często z łatwością były one z kopiowaniem przede wszystkim jaśnie nam panującego Slayera utożsamiane. Moim skromnym zdaniem stawianie takiej tezy krzywdzące dla Brazylijczyków jest ze względu na zupełnie inną aurę kawałków jakie spod ich łap wychodziły. Tam temperament południowoamerykański dominuje, taki co energetyczny potencjał zdecydowanie zwiększa. A że riffów struktura podobna - może odrobinę, bo to nie tajemnica czego wtedy ci panowie słuchali, więcej jednako melodii w ich autorskim łomocie. Zatem stawianie tez powyższych w moim przekonaniu bezzasadne szczególnie z perspektywy dalszych losów czy albumów jakie Sepa wydała. Dziś chyba szybki rozwój jaki notowali budując jednoznacznie nie tylko własną oryginalną tożsamość ale i zręby dla nowego gatunku w mocnym graniu nie pozwala na nazywanie ich epigonami. Szacunek jest im zatem należny za tworzenie ówcześnie autorskiego sznytu, a precyzyjniej ujmując fundamentu dla dalszego progresu, który już za dwa lata miał kolejną płytą jeszcze dosadniej podziw i entuzjazm wśród metalowej hordy wzbudzić. O tym jednak przy okazji kolejnego wpisu w temacie Sepultury.

Pearl Jam - Lightning Bolt (2013)

Pearl Jam od dwudziestu lat jest w przekonaniu moim specjalistą od rozczarowań. Żadna od V.S. płytka nie była w stanie dorównać dwóm pierwszym albumom. I jak od lat to czynie, miałem jeszcze nadzieję, że tym razem opakowany w prostą, jednako wysmakowaną oprawę graficzną Lightning Bolt, przełamie tą smutną tendencję. I przyszedł dzień konfrontacji z najnowszym longiem ekipy pięknogłosego Eddie’go Veddera. Bogatszy we wcześniejszą lekturę aktywnego już od jakiegoś czasu w sieci singla Mind Your Manners, który nota bene swoją dynamiką narobił mi sporego apetytu, oczekiwałem krążka przełomowego, przerywającego nijakość jaką od lat serwują. I niech mi moja zwichrowana dusza świadkiem będzie, że pragnąłem ja by ten nowy long oczarował mnie – pochłonął bez reszty. Tyle w kwestii życzeniowej, czas przejść do racjonalnej, rzeczowej analizy. A ta w krótkich słowach finalnie mogłaby być zawarta. Pearl Jam po raz kolejny niestety moim oczekiwaniom nie sprostał. Nagrał album co startuje z poziomu wysokiego bo Gateway, Mind Your Manners i My Father’s Son radę z pewnością jeszcze dają, jednak balladowy Sirens zbytnio w ckliwą nutę uderzając przerywa ten energiczny ciąg na bramkę. Proszę bym źle odebrany nie został, to fachowa kompozycja, jednak zbytnio schematyczna przez co na dłuższą metę wieje z niej miałkość i nuda. Przyzwoite, a nawet fragmentami intrygujące wrażenie robią Infallible i Pendulum, jednak po nich zjazd w nijakość następuje. Nie porywają mnie nawet dwie subtelnie kołyszące kompozycje zamykające album, a może brak mi odwagi by przyznać, iż ulegam ja ich wrażliwej, pięknej aurze? Wyraźnie nawiązują one do autorskiej Veddera ścieżki dźwiękowej do doskonałego dzieła Seana Penna, Into  the Wild. I z pewnością tam odnalazłyby się znakomicie, szczególnie Future Days, kawałek który w towarzystwie wyśmienitych Hard Sun i Society wyglądałby kapitalnie i lśnił wraz z nimi niczym diament. Tutaj wszelako powoduje, że Lightning Bolt przysiada, a ja czego innego się spodziewałem i pewnie tajemnica takiej, a nie innej oceny najnowszej produkcji znamienitych synów Seattle w tym zawarta. Liczyłem na rockową werwę wyczuwalną nawet w tych spokojniejszych balladowych fragmentach, taki żar jak w kultowych Black, Jeremy czy Garden. Otrzymałem natomiast jedynie w równych proporcjach zbitek kawałków dynamicznych, plus takich mocno tajemniczych z nutą eksperymentu oraz kilka co żywcem niemal wyjęte z debiutanckiej solowej Vedder’a produkcji. Niemniej jednak Lightning Bolt to w przekonaniu moim najlepszy krążek Pearl Jam od bardzo długiego czasu i gdyby może nie świetne ostatnie albumy Soundgarden i Alice in Chains propozycja ta zrobiłaby na mnie większe wrażenie, a detaliczna chłodna analiza w odbiorze płyty znacznie mniejsze znaczenie odgrywała. Konkurencja akurat na tyle wysoko poprzeczkę ustawiła wymagania podnosząc, że częściej do powyższych krążków powracam. Wiem też mimo wszystko, że tegoroczny wypiek Pearl Jam od czasu do czasu zagości w mojej duszy, bo zwyczajnie częściowo swoją zawartością na to zasługuje.

Soulfly - Savages (2013)

Wystarczy mi już na siłę przekonywać się do tego odgrzewanego kotleta, serwowanego przez Soulfly. Starałem się, jednak poległem na dzień dzisiejszy w konfrontacji z Savages. Już zupełnie bez smaku obwoluta krążka dawała do myślenia z czym mogę się tym razem zetknąć. Intuicja podpowiadała, że mizernie być może, ale ja jej nie do końca ufałem. Jak się okazało, tak jak layout sztuczny i prymitywny w odbiorze, tak i muzycznie szału niestety nie ma. Pomimo pozornej różnorodności razi ona sztampą, jednowymiarowym tempem. Rytmicznie poniżej oczekiwań jest wyraźnie, szczególnie w stosunku do Enslaved, bo i to pojedynek perkusistów z różnych poziomów, gdzie smarkacza umiejętności dalekie od fachowego ogrania Davida Kinkade'a. Może ja i przygłuchy odrobinę już jestem, ale partie Zyona zwyczajnie bez ikry i głębszej wizji, bogactwa detali – takie topornie odwalone, jedynie dostosowane zapewne do możliwości obecnego pałkera, przez co album traci ogromnie. I błagam, proszę aby nie wkręcać mi naciąganych teorii, że to trochę powrót do tradycji w plemienia wykonaniu, chyba, że kierując się najprostszym rozumieniem tego terminu, ona wyłącznie ślepym odtwarzaniem minionych prymitywnych rytuałów, bo brak umiejętności, czy biegłości technicznej na nic więcej nie pozwala. Oczu nawet nie zamydlił mi Cavalera udziałem kilku zacnych nazwisk z branży, nie łapie w tym przypadku tego wybiegu, gdyż zwyczajnie w niewielkim stopniu uatrakcyjnił on odbiór krążka. Szczerze z szacunkiem dla twórczości Maxa, przykro mi ale do wniosku dochodzę, że od muzyki więcej oczekuje niż w tym przypadku otrzymałem lub to coraz mniej interesująca dla mnie nisza. Myślę jednak, iż problemem tutaj nie konwencja w jakiej tworzone dźwięki tylko przeciętna ich jakość i klasyczny syndrom zjadania własnego ogona. Rzeka płynie dalej i zamiast dać porwać się jej nurtowi który jeszcze z taką świeżością Enslaved niósł przed siebie, tym razem Soulfly w zatoczkę wpłynęło i zakotwiczyło gdzieś na mieliźnie braku pomysłów, zapętliło się i z węzła uwolnić nie potrafi. Oddać jednak starszemu z braci Cavalera muszę, że pomimo ogólnego spadku formy smykałki do kapitalnej rzeźby gitarowej nie utracił. Potwierdza to ten ekscentryk nawet na tym rzemieślniczym wyrobie. Kończąc rozczarowaniem nasiąknięte refleksje niewielki margines błędu sobie zostawię, bo mylić się to rzecz ludzka. Może w przyszłości zdanie o całokształcie Savages zmienię, jednako używając retoryki wprost z telewizyjnych spektakli piosenkowych dla mas, ja na ten moment jestem na NIE! Wróć wodzu za czas jakiś dopiero, przemyśl drogę, strategię, daj sobie trochę luzu, oczyść umysł, pozwól okrzepnąć nowym pomysłom i dobierz do realizacji takich ludzi którzy na większą swobodę ci pozwolą i wtedy dopiero jebnij petardą na którą bez najmniejszych wątpliwości cię stać. Tego ci dzisiaj władco motorycznego riffu życzę.

Anathema - Judgement (1999)

Sentyment ogromny utrudnia mi choć po części spojrzenie na ten album w obiektywny sposób. Zatem z takiej perspektywy jakiekolwiek jego mankamenty ciężko mi dostrzec, a zapewne takie istnieją. Szczególnie wzgląd biorąc na wciąż progres notującą historię Anathemy. Trudno tu na jednej płaszczyźnie stawiać Judgement i Were Here Because Were Here, czy ostatni dotąd Weather Systems. To zupełnie w przekonaniu moim różne krążki, jednako wyraźny specyficzny wspólny charakter formacji posiadające. Album z 1999 roku bardziej w stronę klasycznej rockowej maniery skierowany, surowy z prostszą, niemniej jednak szlachetną riffu strukturą. Jego magia zaklęta w subtelnie płynącej melodyce, rozpostartej w szerokiej płaszczyźnie, od gwałtownych pisków i sprzężeń po akustyczne, pięknem w postaci najczystszej przesiąknięte struktury. Niebagatelna tu w kompozycjach rola klawiszy - może z perspektywy lat odrobinę to brzmienie straciło na atrakcyjności, wszelako dobitnie klimat produkcji z lat 90-tych podkreśla. Wśród wielu płyt z tamtej epoki, które z perspektywy lat infantylną stylistyką trącają, w utworach Anathemy z tamtego okresu odnajdują się wyśmienicie - finalnie test czasu zdając celująco. Klimat na Judgement wykreowany, niemal niepodrabialny, a takie perły jak floydowski Emotional Winter, prosty lecz głęboko poruszający One Last Goodbye, ckliwy z wokalem Lee Douglas Parisienne Moonlight, dynamiczny Deep czy eksplodujący stopniowo numer tytułowy, to wyższy poziom wrażliwości. One na wieczność w mojej świadomości zakotwiczone, miejsce wyłącznie wśród ikon dźwiękowych posiadające. Analizując dyskografię tej brytyjskiej legendy, nigdy dosłownie się nie powtórzyli, jednakże w przekonaniu moim Judgement zrywając z kursem obranym na Alternative 4 (jedynie Anyone, Anywhere z powodzeniem do niego nawiązuje), zdryfował w kierunku brzmień mniej eksperymenty uskuteczniających - taki on zdecydowanie piosenkowy w swej manierze. Dziś Anathema dużo bogatsza aranżacyjnie, dopieszczona detalami, mniej spętana wymogami gatunkowymi, zwyczajnie wolna. Jakkolwiek to obecne oblicze bardziej obfite, to nie dyskredytuje ono starszych dzieł. Siła tej wybornej formacji w jakości, której nigdy na ich albumach nie zabrakło.

A Perfect Circle - Mer De Noms (2000)

Zainspirowany szumem bieżącym wokół A Perfect Circle słów kilka w temacie Mer De Noms skreślić zapragnąłem. Intensywne w internetu sieci życie wieści o nadchodzącym zbiorze w rodzaju "the best" spore zamieszanie poczyniło, bowiem w pewnym sensie trudno zrozumieć artystyczną podstawę takiego kroku. Chyba że (i tu to prawdę mówiąc oczywiste się zdaje), iż krok to z punktu widzenia marketingowego uzasadniony, jeśliby zbiór ów miał być jakoby przypomnieniem nazwy tej w zapomnienie popadającej formacji, a w sukurs za nim nowy krążek od czasu jakiegoś nieśmiało zapowiadany na rynku by zaistniał. Innego wyjaśnienia nie jestem w stanie przyjąć, gdyż dwu albumowy autorski dorobek zbyt mizerny jeszcze w sensie ilościowym, by takimi megalomańskimi posunięciami był podsumowany - o co mimo wszystko tych zasłużonych muzyków nie podejrzewam. Rys historyczny, znaczy jak do życia ów ansambl został powołany sobie daruje, bo ja typ co Wikipedii wklejać w łamy swego bloga nie zwykł. Jak ktoś zainteresowany, jego znajomość tematu skromna, a ciekawość spora sam pewnie z nazwiskami sygnującymi nazwę grupy się zapozna. Do rzeczy, a w słowach co klasę lub lans posiadają do meritum! Otwarcie nowego milenium to czas, kiedy debiut A Perfect Circle na półki muzycznych salonów zawitał, a ja znając jego pochodzenie z drżącymi łapskami i podnieceniem ogromnym, podczas z buta powrotu ze sklepu, mlaskając z rozkoszy pierwszy fragmentaryczny odsłuch robiłem. Spodziewałem się naprawdę wiele i tyle właśnie otrzymałem. Jednoznaczna dominacja wokalnej maestrii tutaj w przekonaniu moim sednem krążka, odczucie wyraźnej maniery o toolowskim pochodzeniu. Jednako pomimo tego pokrewieństwa sztuka ekipie APC się udała wyjątkowa - znaleźli własną niszę do eksploracji głębokiej gotową. Pełną pasjonującej dramaturgii, surowego dystansu, trudno definiowalnej osobliwej aury ale i subtelnej wrażliwości. Spokojne, miarowe odkrywanie przestrzeni malowanej intrygującymi dźwiękami pochłonęło mnie bez reszty, a efekt prac studyjnych grupy towarzyszy mi do dzisiaj z zadziwiającą systematycznością. Zatem gdybym po tych dziesięciu latach od premiery ostatniego autorskiego dzieła, świeżym atrakcyjnym LP został przez tych magików obdarowany, bezwzględnie czułbym się fanem co najmniej na czas jakiś ponownie spełnionym. Mnie przecież tak niewiele potrzeba! :)

P.S. Pamiętam i często wracam do klipu Judith i tej kultowej sceny kiedy to Paz Lenchantin związuje włosy. Metafizyczne niemal doświadczenie!

Broken City / Władza (2013) - Allen Hughes

Grube ryby, cwani cyniczni karierowicze, młodzi ambitni ideowcy i były glina po przejściach - zaprawdę wzruszający typowy hollywoodzki szablon. Jednak w powyższym przypadku dzięki bezpośredniej konkretnej retoryce, wyrazistym postaciom oraz całkiem interesującemu wątkowi fabularnemu, otrzymałem zgrabnie skrojony, dynamiczny i względnie wciągający polityczny thriller. Czepiając się, może odrobinę naciągany z drobnymi dziurami logikę obrażającymi, lecz pomimo tego za sprawą prężnej, energetycznej i zdecydowanej produkcji ułomności powyższe na dalszy plan zepchnięte. Solidne to kino, gdzie pełen profesjonalizm twórców nie pozwala do warsztatu się przyczepić. Niemniej jednako brak mu zdecydowanie znamion dzieła wyjątkowego, stąd na lata w pamięci mojej pewnie nie pozostanie, ginąc w gąszczu innych rzemieślniczych produkcji czy ponosząc klęskę w starciu z obrazami o magii ponadczasowej. W każdym bądź razie na krótką metę się broni, nudy oszczędzając, unikając poczucia obcowania z zakalcem niestrawym! A to od czasu do czasu mi w pełni wystarcza.

Side Effects / Panaceum (2013) - Steven Soderbergh

Steven Soderbergh nierównym twórcą jest i basta! Tym stwierdzeniem parafrazującym klasyczną literacką frazę z powodzeniem mógłbym dotychczasową karierę tego jegomościa podsumować. Argument podstawowy raz! Bo obok takiej petardy jak Traffic, sypnąć potrafił topornym Contagion czy zwyczajnie kilkoma kiepskimi, tandetnymi klocami. Dużo działań plus mało czasu mierną finalnie jakość w prostym równaniu daje - szybki wgląd w filmweb i jasne, 15 lat = 23 produkcje. Do sedna teraz! Panaceum niestety tej tendencji jakościowo nijakiej nie zmienia znacząco, gdyż wykorzystując ciekawą zagadkę w rezultacie zaprzepaszcza ją rzemieślniczym wykonaniem. Bez wyrazu, taki iskry i pasji pozbawiony to thriller, dodatkowo fatalnie Jude'a Law mechaniczną mimiką, manekina pozą firmowany - na margines swym siermiężnym aktorskim warsztatem spychający przyzwoite role atrakcyjnych Pań. Straciłem ja już nadzieje na bogate plony pracy Soderbergha, tym oto sposobem w otchłań niemocy zepchnięty. Kończ waść, miejsca innym ustąp, kasy szkoda! ;)

Rabbit Hole / Między światami (2010) - John Cameron Mitchell

Mało znane, przez niewielu pewnie obejrzane! Zatem owładnięty ideą, w miarę możliwości zmiany powyższej sytuacji, spieszę walory tego dzieła ukazać. Wyborne pierwszoplanowe aktorskie kreacje Kidman, Ekharta i debiutującego fabularnie jeśli się nie mylę - Milesa Tellera, wspierane przez Sandre Oh, Tammy Blanchard i ikonę w osobie Dianne Wiest, wyśmienicie tło wypełniających. Doskonałe ujęcia kamery, zdjęcia wraz z muzyczną oprawą idealnie współistniejące. Pełne symbolicznej treści sceny, raz wstrząsające, innym razem ciepłem spowite. Dopieszczone w każdym detalu, powoli odkrywające tajemnice w fabule zawartą, celnie między wierszami relacje rodzinne czy osobowości bohaterów szkicujące. I co kluczowe sama historia, szczerze wzruszająca, pełna realistycznych emocji, intensywna w pozornie statecznej formie. Kino najwyższych lotów dla każdego kto przeżycia głębokiego zamiast jedynie przaśnej rozrywki na ekranie oczekuje. Na koniec refleksja jeszcze, konkluzja jaką odczytałem. Przeżywanie tragedii różny obraz przybiera, a ogólnie przyjęte szablony radzenia sobie z jej ciężarem często zwyczajnie nieskuteczne. Intuicją kierowani sami wewnątrz siebie recepty przechowujemy, trzeba tylko subtelnej pomocy otoczenia lub przyjaznego zbiegu okoliczności by je odnaleźć i zrozumieć ich istotę i sens.

Arctic Monkeys - AM (2013)

Zaskoczenie wkoło zanotowałem, że takie granie mnie wkręciło - zdziwienie tych szczególnie co mojej ewolucji w zakresie muzyki zauważyć dotąd nie chcieli. Żyli w przekonaniu, że ryki i niezrozumiały gwałt soniczny dla mnie wyłącznym przewodnikiem, a takie z atencją przeze mnie wychwalane formacje jak Graveyard, Orchid, Rival Sons czy odmienne biegunowo klasyki w postaci Anathemy i Porcupine Tree, to ekstremy bezlitosnej ikony. :) Błąd to wasz moi mili i aroganckiej ignorancji owoc. Jak kołek w miejscu nigdy nie stałem, tylko w poczuciu ciekawości i podniety w przetrząsanie świeżych niszy się angażowałem. A dzięki współczesnym możliwościom technicznym oraz wśród ciekawych osób czas spędzając takich ubogacających mentalnie doświadczeń mi nie zabrakło. Stąd na te fikające małpy trafiłem i od trzech tygodni wszędzie gdzie możliwość się nadarza zapuszczam sobie AM i poddaje czarowi tego albumu. Z obawą niestety permanentną, iż zbyt intensywne testowanie długiego terminu przydatności tegorocznego krążka Arctic Monkeys przesytem może się zakończyć. Ostrożność nakazuje rozsądnie dawkować korzystanie z tej przebojowej nuty, powściągnąć podniecenie przy wartościowaniu jej atrakcyjności. Jednakowoż siła przyciągania materiału jest kolosalna, a intuicja podpowiada, że oprócz kapitalnego pierwszego wrażenia, nasycony on z równą mocą walorem ponadczasowym. Instynkt kieruje w stronę wzmożonych kontaktów z AM, a już niemal czwarta dziesiątka przesłuchań przekonuje o braku objawów zmęczenia. Więcej nawet! Apetyt mój wzrasta wprost proporcjonalnie do intensywności odsłuchów. To wyborna dawka dojrzałej kompozycyjnej maestrii fundamentem powyższych odczuć, w sposób wykwintny korzystającej z owoców ewolucji aranżacyjnej - dla grupy kierunek otwierający na nowe możliwości. Z tego co w gorączce zachwytu udało mi się wyczytać, ci okrzepli już Panowie o wyspiarskim pochodzeniu, zameldowali się za oceanem by przy współudziale maestro Homme'a wysmażyć tak pasjonujące doświadczenie dźwiękowe. I jasne, że czuć tu wpływy amerykańskiego feelingu, zastępujące już na dobre szczęśliwie brytyjską pretensjonalność z Suck It and See - głębiej wstecz w ich dyskografii jeszcze nie grzebałem. Jednak niewiele tu zapożyczeń z twórczości lidera QOTSA rejestruję - może żaden ze mnie nadal koneser i znawca sztuki Josha Homme'a, gdyż dopiero ...Like Clockwork otworzył mi oczy na walory zawarte w jakości Q - ostrożnie zdopingował do odkrywania kolejnych kart znaczących ich studyjną historię. Jeżeli intuicja i słuch coraz lichszy mnie wszelako nie zawodzą, to plus dla Josha, że nie narzucał, a Arctic Monkeys nie poddali się magii legendy i nie zarzucili naturalnej iskry i talentu na rzecz autorytetu. Dzięki temu rozkoszować się jest mi obecnie dane nową zupełnie dla mnie jakością, świeżym zjawiskiem, które w wysublimowanym stylu penetruje odmęty klasyki rocka. Począwszy od bluesowych prekursorów, wpływów soulu, czy nawet muśnięcia rockabilly, poprzez tu w konkretnym przypadku łamiący strukturę w samym środku albumu lennonowski No. 1 Party Anthem, czy płynący leniwie  tuż za nim Mad Sounds o fakturze gładkiej niczym jedwab. Jest w tej muzyce zarówno głęboko pod fasadą skrywany pazur, oszczędne wykorzystanie podstawowego instrumentarium jak i w pozornie banalnej konstrukcji bogactwo pomysłowych celnych rozwiązań, w sposób kapitalny ożywiających całość. Nie szarżują, na siłę nie eksperymentują, tylko zwyczajnie z wyczuciem w naturalnym rytmie dają porwać się nurtowi. Krążek pulsuje pełnią życia, wbija szeroki uśmiech na twarz moją, daje pozytywny napęd, poczucie korzystania z daru wyjątkowego jakim Arctic Monkeys na AM zechcieli się ze szczęściarzami takimi jak ja podzielić. Pozostaje mi jedynie liczyć na kontynuacje obranego kursu przy okazji kolejnego materiału. Przesilenie nastąpiło, trzeba więc iść za ciosem. Oby!

The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis (2010)

Poddałem się szaleństwu ucieczki Dillingera w dwóch ostatnich studyjnych odsłonach – redefinicji niemalże spojrzenia na fakturę kompozycji. I chociaż wcześniejsze ich albumy są dla mnie nadal niezgłębioną, męcząca tajemnicą, Option Paralysis i tegoroczny One of Us is the Killer lśnią ferią różnorodnych barw intensywnie i urok swój na mnie skutecznie rzucają. Niemal popowe fragmentami, genialnego Grega Puciato zaśpiewy tutaj kluczem - bramą szeroko otwartą. Linie wokalne wybornie podkreślają zarówno pierwiastek obłędu jak i subtelnej introwertycznej podróży. Pełna dynamiki i zaangażowania interpretacja tekstów, wraz z aranżacyjną biegłością sztuką jest swoistą kapitalną umiejętnością, bowiem w ramy jednolite wtłacza tak różnorakie pomysły, jednocześnie nie burząc ich charakteru - kontrastową konstrukcje z powodzeniem spaja wspólnym mianownikiem. Co istotne pogmatwane rytmicznie, matematyczne równania (jak to się w żargonie pismaczym określać przyjęło), których składnikami podstawowe instrumentarium plus wokalna ekwilibrystyka, wzbogacone komponentem o śmiałym przebojowym zabarwieniu walorem immanentym Dillingerów. I ta specyficzna chwytliwość decydującą rolę odegrała w zniewoleniu osoby mojej tego rodzaju dźwiękami. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić, że zawartość Option Paralysis byłaby w stanie mną owładnąć, gdyby nie motywy, które pozostają w głowie na długo po wybrzmieniu ich w głośnikach, jakby nie wykwintna żonglerka Puciato, wyraźnie nawiązująca do autorskiej formuły legendy w osobie Mike'a Pattona. Ogólnie wyczuwalny jest od tego krążka wpływ twórczości Faith No More – żadne tam dosłowne kopiowanie, jedynie kreowanie bliźniaczej aury, zrywanie więzów konwencji, śmiałe wykorzystywanie rozwiązań z często skrajnych biegunowo, odmiennych gatunków. Wszystko dla finalnie zarówno efektownego jak i efektywnego rezultatu. I tu na koniec apel wystosuje, życzeniowo licząc, iż jakimś fartem będzie wysłuchany. ;) Kroczcie Panowie tą jedynie słuszną ścieżką, w kierunku łamania barier, kreując muzykę eklektyzmem bogatą, śmiałą, intrygującą ale i nośną na swój sposób. Jeśli taki kurs kontynuować zamierzacie, w mojej skromnej osobie fana z pewnością mieć na lata będziecie!

P.S. Poradnik dla kakofonią pozorną tych nut przerażonych. Startujcie z pułapu Parastatic Twins, Widower, Gold Teeth on the Burn, by poprzez Chinese Whispers, Farewell Mona Lisa i Room Full of Eyes na kolejne poziomy wskakiwać. Winszując tym co się na to odważą życzę fascynującej przejażdżki tym rollercoasterem.

The Great Gatsby / Wielki Gatsby (2013) - Baz Luhrmann

Moja wina, że przed seansem zrezygnowałem z jakichkolwiek bardziej szczegółowych informacji w temacie produkcji Luhrmanna - ba nie znałem nawet żadnej wcześniejszej ekranizacji powieści F. Scotta Fitzgeralda, będącej tu bazą dla scenariusza. Nastawienie moje dalekie zarówno od wysokich oczekiwań, jak i obaw było, stąd też z neutralnym podejściem ale i naturalnymi oczekiwaniami by ciekawy obraz zobaczyć, zderzyłem się ze ścianą banału w najczystszej postaci. Bowiem zarówno anturaż w jaki wizualnie Wielki Gatsby został ubrany, jak i sama historia niskich lotów się okazały. Ta pełna przepychu, spektakularnie kiczowata wydmuszka jedynie wielbiciela photoshopu lub innego upiększającego tabloidową rzeczywistość wynalazku, zachwycić zdoła. Wielobarwne wizualnie, drażniąco przejaskrawione i przerysowane widowisko z wielką pompą nadmuchane jedynie na tym bazuje. Melodramatyczna opowieść mdła niestety tu sednem, naciągana do granic dobrego smaku, wyłącznie odruch zwrotny we mnie wzbudziła. Miłość dla mentalnych dzieci jaka tu ukazana w wydaniu aż tak irracjonalnie skrajnym, iż poczucie zażenowania we mnie obudzone każe mi pytanie zadać o dojrzałość dorosłych twórców tego kinowego przeboju. Dramatu co zamiast wzruszać i porywać, uśmiech politowania wzbudza. I gdybym na siłę próbował w tym pseudo musicalu dla emocjonalnie ubogich jakiegokolwiek plusa się doszukiwać, to wyłącznie dynamiczny montaż jakieś wrażenie robi - choć odrobinę jest może w stanie ocenę podnieść. Jednakowoż zbyt nachalne użycie wszelkiego rodzaju współczesnych tricków, bez smaku permanentna ingerencja animacji, nawet przy zachowaniu daleko idącego dystansu jest w stanie zburzyć poprawne wrażenie. I zrozumieć jestem w stanie, że taka forma artystyczna założeniem reżysera, jednak nawet świadomość faktu tego oraz podczas projekcji wzbudzanie odpowiedniego nastawienia, korygowanie wcześniejszych oczekiwań, finalnie poczucia przerostu formy nad treścią nie były w stanie mi oszczędzić. Chciałem w przekonaniu moim w sposób wyrozumiały zgłębić sens tych groteskowych działań ekipy Luhramanna, jednakowoż pomimo chęci, ziewanie i walka ze znużeniem wyrok tak surowy przypieczętowały. 

P.S. Karkołomnego pomysłu z oprawą muzyczną to właściwie nie będę komentował. Kropka!

Evergrey - In Search of Truth (2001)

Imponujący głos Toma Englunda skupia na sobie uwagę podczas obcowania z In Search of Truth. Jego walory zapewne płeć żeńską najskuteczniej rozmiękczają, szczególnie w tych ciepłych fragmentach, kiedy pozostawiony jedynie z akompaniamentem pianina czy akustycznego wiosła swój czar rozsiewa. I albo we mnie ten pierwiastek kobiecy w sporej  dawce egzystuje, że głos tego Szweda wrażenie robi pokaźne lub też zaprzeczając przyjętemu modelowi socjalizacji, podczas rozwoju społecznego nie pozbyłem się wrażliwości, naturalnie także osobnikom płci męskiej przypisanej. Niemniej jednak nie będąc zniewieściałym jak mniemam, nie mam także zamiaru rezygnować z korzystania także ze sztuki która walor emocjonalny posiada. A teraz już całkowicie poważnie będzie. :) Tom Englund kapitalnie ze swoimi możliwościami wokalnymi zarówno w tych bardziej melancholijnych fragmentach się odnajduje, jak i tam gdzie rwące gitarowe partie więcej ognia do tej ogólnie klimatycznej formy dodają. Riffy serwowane, gdyby odrzeć z klawiszowego tła i brzmienie nadmiernej sterylności pozbawić z powodzeniem uniknęłyby zbytecznego rozmiękczenia. Stałyby się  jadowite, a przez co pozwoliły częściej szlachetną chrypkę wokalisty eksponować. W tę właśnie stronę na kolejnych albumach Evergrey zacznie ewoluować. Struktury znacznie intensywniej szarpane będą, a aranżacje prostoty pozbawione. Póki co jeszcze przy okazji In Search of Truth więcej tu klimatu patosem solidnie doprawionego, niż aranżacyjnej skomplikowanej faktury. Jednako album to od lat dla mnie wyjątkowy, chwytający za serducho równie efektywnie jak dzieła Anathemy. Tyle że dźwięki to zupełnie o różnej od twórczości ekipy braci Cavanagh proweniencji. Mniej w nich awangardy, a klawiszowe pasaże tropem klasycznej symfonii podążające. I gdyby komukolwiek w tym miejscu na myśl o plastikowej z casio pochodzącej orkiestracji na mdłości się zbierało, śpieszę donieść, iż pomimo pozornej gatunkowej analogii o lata świetlne zawarte na krążku Evergrey kompozycje wyprzedzają wszelkie pseudo symfoniczne heavy potworki. To na czas obecny jak już przy okazji refleksji w temacie Glorious Collision nie omieszkałem wspomnieć jedyna formacja z tej niszy, która odruchów zwrotnych swą podniosłą aurą we mnie nie wywołuje.

Graveyard - Hisingen Blues (2011)

Kapitalne odkrycie z 2011 roku! Aż trudno w to uwierzyć, tak współcześnie też formacje grać potrafią, szczególnie te co za trendami ślepo nie podążają, w stacjach radiowych od czapy goszczą, a muzyczne "spopowiałe" (tak to się pisze?) telewizje i ich nieogarnięci przypadkowi pracownicy na wyrost dziennikarzami nazywani, ze względu na mizerny ich marketingowy potencjał z pewnością ignorować będą. Taki oto los perełek w obecnej telemarketingowej rzeczywistości, gdzie muzyka wyłącznie pełni rolę jingla dla uatrakcyjnienia towarów spod znaku muszę to mieć, bo inni to mają! Będą więc żyć sobie własnym życiem, gdzieś na marginesie mainstreamu i dotrzeć do nich zdołają jedynie pasjonaci co sami poszukiwać klejnotów w przepastnych zbiorach internetu zechcą. Ci co nie czekają aby na tacy podano, wskazano przez specjalistów public relations co też bez żalu, w tym współczesnych znaczeniu tego określenia słuchać się powinno, aby w towarzystwie lanserskich pozerów wszelakich zaistnieć. I cmoknijcie się w zady, trujcie dalej tępe umysły, zasmradzajcie je dźwiękowym kałem - ja tam mam zamiar samodzielnie decydować co w moim muzycznym świecie towarzyszyć mi będzie. I wybieram ja szlachetnego rocka na klasycznych fundamentach, gdzie wyjątkowa riffowa maestria króluje, pulsujący rytmicznie szkielet do dwóch topornych bitów się nie ogranicza, a wokalista zamiast sztuczną manieryczną lalą z pełnym makijażem, pasjonatem jest głęboko w przeżywanie nut zaangażowanym. Wszystko to, w ostatnim czasie przynajmniej ze zdwojoną siłą zaoferowali mi ci retro Szwedzi. Cudownie szczerą woń bluesa, sięgającą prekursorów z początków ubiegłego stulecia, namacalnie równocześnie muśniętą aurą przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Autentyczną podróż do czasów kiedy muzyka głębszą rolę w życiu odgrywała, posiadała wartość, a winylowe krążki w których zatopiona niemal jak relikwie traktowano. Ja oddany Graveyard niewolnik bije pokłony intensywne przed tym dziełem, opętany jego magią, wrażliwy na żar i emocje w tych dźwiękach zawarte. Tupiąc jednocześnie nóżką rytmicznie, bioderkami i szyjką wywijając, radość swą manifestuje na dzisiaj bogatszy już w kolejną rasową produkcje cmentarzyska, że w tej fasadowej teraźniejszej rzeczywistości można jeszcze na prawdziwą prosto z serducha graną sztukę trafić!