Kameralny i intymny, wydawałoby się z początku iż dramat sądowy, a może prawny czy społeczny, bo kwestie urzędowe i socjologiczne decydujące i bezpośrednio wpływające na dramaturgię, która wiąże zewnętrzne oddziaływania z wewnętrznymi odczuciami i reakcjami. Właściwie jednak sądowa batalia bezpośrednio na ekranie się nie pojawia, stanowi jedynie napędzające stany emocjonalne tło, a na przodzie sceny uczucia i ich często skrajne konsekwencje. Kobieta tutaj pod ścianą, poddana proceduralnej, w znaczeniu formalnym pozbawionej szczątkowej nawet empatii udręce. Kobieta w matni bezradności wobec skomplikowanych, z natury troskliwych, w praktyce zimnych prawnych przepisów, finalnie w poczuciu gigantycznego żalu, pogodzona z utratą kontaktu z synem – właściwie dla jego dobra, jakby nie zabrzmiał potwornie taki wniosek, jako jedyne dojrzałe rozwiązanie. Ciekawa perspektywa i emocje jakie pulsują, ale okoliczności i zdrowy rozsądek starcia z nimi wymagają zimnej krwi, schłodzonej nienaturalnie perspektywy - wręcz nadludzkiej siły. Cierpliwość i pozorny spokój stojący za efektem widocznym dla urzędników, to gigantyczne obciążenie psychiczne, straszliwy dramat wewnętrzny, niedostrzegalny w swej istocie i intensywności dla oczu zewnętrznych. Świetna Vicky i wrażliwie poprowadzona w fabule narracja, gdyż to nie tylko fakty ale i artystyczne, nie przesadzone intencje. Jednako obraz broniąc się zdecydowanie i oferując psychologiczne doznania rzadkie, bowiem maksymalnie subiektywne, w całym rozrachunku nie szarpie aż tak, abym po seansie jeszcze bardzo długo nie mógł o nim zapomnieć. Lalu która Kochaj mnie czule zaproponowała do polecajki się dołącza, ale też przestrzega, aby aż na poziom kultowych nagród filmowych poprzeczki mu nie podnosić.
P.S. Jakby powyższa rekomendacja nie była skuteczna, to dodam, iż jak oglądałem, to jakbym czuł tutaj potrzebę autorki, aby poniekąd (kluczowe określenie) do Sprawy Kramerów dopisać rewersową, kobiecą perspektywę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz